رباعیات خیام
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
برای آلبوم موسیقی با این نام به رباعیات خیام (آلبوم موسیقی) رجوع کنید.
رباعیات خیام مجموعهای از شعرهای حکیم عمر خیام در قالب رباعی میباشند که در قرنهای پنچم و ششم هجری به زبان فارسی سروده شدهاند و عمدتاً بیانگر دیدگاه فلسفی او هستند. از آنجا که هیچ دیوان تنظیمشدهای توسط خود خیام یا دیگران در زمان کوتاهی پس از مرگ وی به دست نیامدهاست، در مورد تعداد این رباعیها و نیز حقیقی یا جعلی بودن بعضی از آنها اختلاف نظر وجود دارد.
این مجموعه اشعار به چندین زبان از جمله لاتین، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، دانمارکی، روسی، چینی، هندی، عربی، ارمنی و اردو ترجمه شدهاست؛[۱] و اگرچه خیام دستاوردهای مهم و گوناگونی در زمینههای ریاضی و ستارهشناسی داشت و دارای لقب حجّةالحق بود، اما شهرت جهانی وی بیشتر به واسطه همین رباعیاتش میباشد.
مضمون رباعیات خیام را به طور کلی میتوان به پنج بخش تقسیم کرد: ۱. رازهای جهان هستی ۲. ناگزیریهای زندگانی (سرنوشت، بیوفایی دنیا، مرگ و خاک و گِل ما) ۳. پرسشها ۴. چگونگی زندگانی اجتماعی ۵. دَمهای خوش زندگانی.[۲]
[ویرایش] منابع
- ^ روزنامه همشهری شماره ۳۴۱۳ - یکشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۸۳
- ^ رباعیهای خیام به اهتمام و ترجمه پرفسور حسین صادقی، انتشارات امیرخانی، شابک: ۲-۰-۹۲۱۳۹-۹۶۴
