زبان لزگی یکی از زبانهای قفقازی، شاخه شمال شرقی (یا داغستانی) است که بیشتر گویشوران آن در جنوب جمهوری داغستان در فدراسیون روسیه و شمال جمهوری آذربایجان سکونت دارند.
گویشوران زبان لزگی اهل قومی به همین نام و از اقوام بومی قفقاز هستند.
تعداد گویشوران[ویرایش]
مجموع تعداد گویندگان زبان لزگی نزدیک به ۵۰۰ هزار نفر برآورد میشود. بر اساس براورد سال ۱۹۹۶ حدود ۲۵۷ در روسیه و ۱۷۱ در آذربایجان و اقلیتهای کوچکتر در گرجستان، قزاقستان، قرقیزستان، ترکیه، ترکمنستان، ازبکستان و اوکراین سکونت دارند.
پیوند به بیرون[ویرایش]
برای مطالعه[ویرایش]
- Martin Haspelmath. A grammar of Lezgian. Berlin & New York: Mouton de Gruyter، ۱۹۹۳. ISBN 3-11-013735-6.
|
|
|
| ۲٬۰۰۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۱٬۰۰۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۵۰۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۲۰۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۱۰۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۵۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۲۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۱۰٬۰۰۰+ |
|
|
| ۵٬۰۰۰+ |
|
|
| ۱٬۰۰۰+ |
|
|
| ۱٬۰۰۰- |
- تاهیتیایی (ty)
- (کاباردینی) (kbd)
- لائوسی (lo)
- (آبخازی) (ab)
- (میراندسی) (mwl)
- (لاتگالی) (ltg)
- ایگبویی (ig)
- نائورویی (na)
- کنگویی (kg)
- تتومی (tet)
- چوانگی (za)
- (قرهقالپاقی) (kaa)
- سوتویی شمالی (nso)
- (زولویی) (zu)
- (رومانی) (rmy)
- اسلاوی کلیسایی (cu)
- تسوانایی (tn)
- چروکیایی (chr)
- ساموآیی (sm)
- (بیسلاما) (bi)
- (مولداویایی) (mo)
- بامبارایی (bm)
- (اینوکتیتوت) (iu)
- شایانی (chy)
- اینوپیک (ik)
- نورفولکی (pih)
- سوازیایی (ss)
- (گوتی) (got)
- سندی (sd)
- پنیکی (pnt)
- مینیدانگ (cdo)
- اوهای (ee)
- هوسیایی (ha)
- (تیگرینیایی) (ti)
- اورومویی (om)
- (کشمیری) (ks)
- تسونگایی (ts)
- وندایی (ve)
- سانگویی (sg)
- روندایی (rn)
- کیکویویی (ki)
- (جونخایی) (dz)
- کربایی (cr)
- گاندایی (lg)
- آکان (ak)
- تومبوکایی (tum)
- فیجیایی (fj)
- فولایی (ff)
- سوتویی جنوبی (st)
- توییایی (tw)
- (خوسایی) (xh)
- چامورویی (ch)
- نیانجایی (ny)
اندوگایی (ng)
- یی سیچوان (ii)
- چوکتویی (cho)
- مارشالی (mh)
آفار (aa)
- کوانیاما (kj)
- موتویی هیری (ho)
- کریکی (mus)
- (کانوریایی) (kr)
- مسکوکی (mus)
(هریرویی) (hz)
|
|
کد زبانهای معرفیشده در ایزو ۶۳۹-۳ که حرف اول عنوان بینالمللی آنها حرف L است |
|
|
|
|
