نسخهٔ دستنویس فارسی کتاب قانون که در موزهٔ آرامگاه بوعلی در
همدان نگهداری میشود.
قانون در طب یکی از کتابهای ابن سینا در زمینهٔ پزشکیاست که نزدیک به هفتصد سال در مراکز علمی اروپا تدریس میشد. اصل کتاب به زبان عربی نوشته شدهاست و عبدالرحمن شرفکندی در دهههای 40 و ۶۰ شمسی، آن را به زبان فارسی ترجمه کردهاست.
این کتاب مهمترین و مفصلترین کتاب ابن سینا در طب و از امهات کتب طبی در تمدن ایران پس از اسلام و از جمله مهمترین آثار پزشکان دنیای قدیم است.[۱] در تمدن ایران پس از اسلام سه کتاب در شمار مهمترین کتب طبی پزشکان مسلمان آورده میشود. الحاوی از محمد زکریای رازی، کامل الصناعة از مجوسی اهوازی و در نهایت قانون ابن سینا. از این میان قانون ابن سینا از حیث غنای مطالب و حسن بیان بر دیگر آثار برتری دارد. کتاب در پنج بخش تدوین شدهاست: کلیات طب، ادویه مفرده، امراض مخصوص اعضاء، امراض عمومی بدن و ادویه مرکبه. بر این کتاب شروح فراوانی نگاشته شدهاست که مهمترین آنها عبارتاند از:
- شرح قطب الدین شیرازی.
- شرح محمد بن احمد امشاطی.
- شرح فخر الدین رازی.
- شرح قطب الدین ابراهیم بن علی مصری.
- شرح علاءالدین بن ابوحزم قرشی.
- شرح موسی بن یونس.
|
دانش پزشکی در تمدن اسلامی |
|
| پزشکان |
|
|
قرن هفتم میلادی
|
|
|
|
قرن نهم میلادی
|
|
|
|
قرن دهم میلادی
|
|
|
|
قرن یازدهم میلادی
|
|
|
|
قرن دوازدهم میلادی
|
|
|
|
قرن سیزدهم میلادی
|
|
|
|
قرن چهاردهم میلادی
|
|
|
|
قرن پانزدهم میلادی
|
|
|
|
قرن شانزدهم میلادی
|
|
|
|
| آثار |
|
|
| مراکز |
|
|
پیوند به بیرون [ویرایش]
