بیت (شعر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کوچک‌ترین واحد کامل در شعر (کلاسیک) فارسی یک بیت است که دو مِصرَع یا مصراع را شامل می‌شود.

بیت در زبان عربی به معنی خانه [۱] و در اصطلاح حداقل شعر است که از دو مصرع تشکیل شده باشد.[۲]

نمونه:

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد

بیت مُصَرّع[ویرایش]

اگر هر دو مصراع یک بیت قافیه‌دار باشند، آن بیت را مصرّع می نامند؛ یعنی قافیه دار.

نمونه:

بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی

منابع[ویرایش]

  • همایی، استاد جلال‌الدّین. فنون بلاغت و صناعات ادبی، جلد اوّل (صنایع لفظی بدیع و اقسام شعر فارسی)، چاپ سوّم، انتشارات توس، تهران، ۱۳۶۴
  • احمدی گیوی، حسن، و دیگران. زبان و نگارش فارسی، چاپ دهم، سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت)، زمستان ۱۳۷۴
  1. لغت‌نامه دهخدا
  2. زبان و نگارش فارسی