مباح

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مباح در لغت به معنای روا و جایز است[۱] و در اصطلاح فقه اسلام، عملی است که انجام و ترک آن بر مکلَف مساوی است؛ نه عذابی دارد و نه پاداشی. مانند: راه رفتن.هر آنچه درموارد چهارگانه واجب حرام مستحب مکروه نباشد درقلمرو مباحات تلقی میگردد.[۲]

مقابل حرام، در شرع حلال است و آنچه را که حرام نباشد، شامل می‌شود. از این نظر حلال فراگیرنده‌تر از مباح است. یعنی هر مباحی حلال است، ولی هر حلالی مباح نیست، مانند مکروهات که حلالند، ولی مباح نیستند.

از نظر جعفر صادق «همهٔ اشیاء مباحند مگر آنکه مورد نهی واقع شده باشند.»[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا[۱]
  2. محمد حسین فلاح‌زاده. آموزش فقه. چاپ بیست و سوم. قم: انتشارات الهادی، تابستان ۸۴. صفحه ۲۲. ISBN 964-400-157-5. 
  3. حر عاملی، محمد، وسائل الشیعه، بیروت، ۱۳۸۳، ۱۳۸۷ق /۱۹۶۳، ۱۹۶۷م. ۱۸/۱۲۷- ۱۲۸