مستحب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مستحب در لغت به معنای دوست داشته شده و پسندیده شده است[۱] و در اصطلاح فقه اسلام، عملی است که انجامش بر مکلَف مطلوب است و پاداش دارد ولی ترک آن عذاب ندارد. مانند: نماز شب.تعداد مستحبات بسیار زیاد است و قابل شمردن نیست[۲]

مستحب مؤکد[ویرایش]

در مستحب مؤکد، تأکيد بر انجام فعل است، تأکيدى بيش از تأکيد موجود در استحباب، و کمتر از تأکيد واجب. در اين گونه خواسته‌ها مکلف به خاطر سرپيچى عقاب نمى‌شود، ولى شارع او را به خاطر ناديده گرفتن تأکيد او برانجام فعل، سرزنش مى کند.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا[۱]
  2. محمد حسین فلاح‌زاده. آموزش فقه. چاپ بیست و سوم. قم: انتشارات الهادی، تابستان ۸۴. صفحه ۲۲. ISBN 964-400-157-5
  3. فرهنگ نامه اصول فقه، مرکز اطلاعات و منابع اسلامی، جلد:۱ صفحه: ۱۵۳