مستحب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مستحب در لغت به معنای دوست داشته شده و پسندیده شده است[۱] و در اصطلاح فقه اسلام، عملی است که انجامش بر مکلَف مطلوب است و پاداش دارد ولی ترک آن عذاب ندارد. مانند: نماز شب. تعداد مستحبات بسیار زیاد است و قابل شمردن نیست[۲]

مستحب مؤکد[ویرایش]

در مستحب مؤکد، تأکید بر انجام فعل است، تأکیدی بیش از تأکید موجود در استحباب، و کمتر از تأکید واجب. در این گونه خواسته‌ها مکلف به خاطر سرپیچی عقاب نمی‌شود، ولی شارع او را به خاطر نادیده گرفتن تأکید او برانجام فعل، سرزنش می‌کند.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا[۱]
  2. محمد حسین فلاح‌زاده. آموزش فقه. چاپ بیست و سوم. قم: انتشارات الهادی، تابستان ۸۴. صفحهٔ ۲۲. ISBN 964-400-157-5
  3. فرهنگ نامه اصول فقه، مرکز اطلاعات و منابع اسلامی، جلد:۱ صفحه: ۱۵۳