شیخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

شیخ یکی از لقب‌های عربی و اسلامی و به معنی پیر است.

در زمان پیش از اسلام، در نظام شیخوخیت، به رئیس و ریش سفید یک قبیله یا اتحادی از چند قبیله گفته می‌شده‌است.
در ایران قدیم یکی از اصطلاحات صوفیان نیز بوده‌است.

در تمدن اسلامی، شیخ، لقبی ویژه برای برخی از عالمان بزرگ مسلمان مانند شیخ الاسلام غزالی یا شیخ اعظم انصاری بوده‌است. امروزه در ایران شیخ یک عنوان رسمی نیست و به هر کسی که در مدارس دینی (حوزه علمیه) درس خوانده باشد و لباس روحانی بر تن کند و عمامه بر سر بگذارد و سید نباشد شیخ می‌گویند.

منابع