فسق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فسق در فقه و حقوق اسلامی عبارت است از ارتکاب به یکی از گناهان کبیره یا اصرار بر گناهان کوچک یا ترک مروت توسط شخص، که موجب به‌وجود آمدن صفت فسق در وی می‌شود و به آن شخص فاسق می‌گویند. ماده ۲ قانون استخدام کشوری ایران، یکی از شروط ورود به خدمت در ادارات دولتی را عدم تجاهر به فسق عنوان می‌کند.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. «قانون استخدام کشوری». مرکز پژوهش‌های مجلس. دریافت‌شده در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۳.

منابع[ویرایش]

جعفری لنگرودی، محمد جعفر (۱۳۹۰). ترمینولوژی حقوق. تهران: کتابخانه گنج دانش. شابک ۹۶۴-۵۹۸۶-۰۷-۹. پارامتر |تاریخ بازیابی= نیاز به وارد کردن |پیوند= دارد (کمک)