ایگوتئیزم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

ایگوتئیزم (به انگلیسی: Egotheism) یا نفس‌خداباوری یعنی خود را به خدایی انگاشتن، یا این دیدگاه که اندیشه خدا چیزی بیش از پیش‌پندار یا مفهوم‌آفرینی‌ای از خویش نیست. موضع آخر غیرممکن‌بودن وحی الهی را پیش‌فرض قرار می دهد. این بدین صورت، انکار اعتبار ایمان و بیش‌تر سنن خداباورانه به جز دئیسم، می باشد.

شیطان‌پرستی خودایزدانگاری را می آموزد. نسخه‌ای از ایگوتئیزم در فرقه پاگان آنتینوس وجود دارد، جایی که تحت عنوان هوموتیئوسس (به انگلیسی: Homotheosis) شناخته می‌شود.

پانویس[ویرایش]

Egotheism is deification of the self, or the view that the idea of God is nothing more than a conception of the self. The latter position presupposes the impossibility of divine revelation. As such, it is a denial of the validity of faith and most theistic traditions, except for deism.

Satanism teaches self-deification. A version of egotheism exists in the pagan cult of Antinous, where it is known as homotheosis.

References

  • Peabody, Elizabeth Palmer. “Egotheism, the Atheism of To-Day” 1858, (reprinted in 1886 in her Last Evening with Allston)