کفرگویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


کفرگویی یا توهین به مقدسات شامل اقداماتی است که توهین به خدا، ادیان، شخصیت‌های مقدس در مذاهب مختلف را مد نظر دارد.

ریشه‌شناسی[ویرایش]

قانون‌های کفرگویی[ویرایش]

مسیحیت[ویرایش]

مسیحیت، توهین به مقدسات را محکوم می‌کند.[نیازمند منبع] در انجیل مرقس ۳:۲۹ توهین به روح‌القدس گناهی نابخشودنی و ابدی دانسته شده است. توهین به مقدسات به عنوان جدی‌ترین گناه توسط کلیساها و شاخه‌های مختلف مسیحیت محکوم شده‌است.

انکیزیسیون، محکمه‌های بازجویی دینی و دادگاه‌های تفتیش عقاید بود[۱][۲] که در سده سیزدهم میلادی توسط پاپ گرگوری نهم بنیان نهاده شد و در آن افرادی که متهم به جرایم مذهبی از جمله «الحاد» و «کفرگویی» بودند، محاکمه می‌شدند.[۳] در سده ۱۸ میلادی، محکمه‌های تفتیش عقاید در اغلب کشورها و قلمروهای اروپایی برچیده شد و در اسپانیا، ناپلئون بناپارت آن را از میان برد.[۴]

انگلستان تنها کشوری در سرتاسر قاره اروپا بود که در آن محکمه‌های انکیزیسیون تسلط پیدا نکرد. آخرین اعدام در بریتانیا به دلیل کفرگویی و توهین به مقدسات در سال ۱۶۹۷ اتفاق افتاده‌است.[۵]

اسلام[ویرایش]

در اسلام، توهین به محمد، پیامبر اسلام کفرگویی تلقی می‌شود و فردی که چنین «جُرمی» را مرتکب شود، در بسیاری از کشورهای اسلامی با مجازات اعدام روبه‌رو می‌شود در تاریخ نیز نمونه هایی از اعدام موجود است مانند منصور حلاج.[۶]

یهودیت[ویرایش]

در سازمان ملل[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Blasphemy," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed December 31, 2012).