خیال‌پردازی (روان‌شناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

خیال پردازی (fantasy) یکی از سازوکارهای دفاعی در اختلالات شخصیت می‌باشد .

خیلی از کسانی که اغلب انگ اسکیزوئید بر آن‌ها زده می‌شود، یعنی افراد نا متعارف، گوشه گیر و هراسان، با خلق یک زندگی تصوری به ویژه دوستانی تصوری در درون خود به تسکین و ارضای خود می پردازند. اینگونه افراد، به دلیل وابستگی فراوانشان به خیالپردازی، اغلب بسیار سرد و نجوش به نظر می رسند. درمانگر باید معاشرتی نبودن آن‌ها را به حساب ترسشان از صمیمیت بگذارد و بر آن‌ها خرده نگیرد یا اگر او را طرد کردند، دلخور نشود. درمانگر همواره باید با آرامش، اطمینان بخشی، و تعمق، نسبت به آن‌ها علاقه و توجه نشان دهد، بی آنکه اصراری برای دیدن واکنش متقابل از جانب آن‌ها داشته باشد. اگر ترسی را که آن‌ها از صمیمیت و نزدیکی، دارند، دریابیم و به راههای نامتعارفی که آن‌ها در زندگی و روابط خود برمی گزینند، توجه و احترام نشان دهیم، مفید و نیز درمانی خواهد بود. [۱]

منابع[ویرایش]

  1. کاپلان،هارولد، و سادوک، بنیامین. چکیده روانپزشکی بالینی. ترجمۀ فرزین رضاعی. تهران: انشارات ارجمند. جلد دوم، صفحه 411.