برهان حدوث

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

برهان حدوث یا راه خلقت، یکی از براهین اثبات وجود خداست.

پیشینه[ویرایش]

برهان حدوث در کلام اسلامی از اهمیت بسیاری برخوردار است؛ تا جایی که به عنوان طریق ویژه متکلمان در اثبات خدا نامیده شده‌است.

مضمون برهان[ویرایش]

جهان متغیر و متحول است.(مشاهدات ما از جهان)
آنچه متغیر و متحول است، حادث است.(بدیهی)
نتیجه اول: جهان حادث است.
جهان حادث است.(بر اساس نتیجه اول)
هر چه حادث است به پدید آورنده نیاز دارد.(بدیهی)
نتیجه نهایی: جهان به پدید آورنده نیاز دارد.[۱]

نقد برهان[ویرایش]

حدوث به همان عوارض و اوصاف اجرام مادی مربوط است؛ از این رو نیاز به محدث نیز در محور همان اوصاف و عوارض اثبات می‌شود.

حدوث در محدوده تغییر است و اگر تغییر به برخی عوارض جسم محدود باشد، نیاز به محدث نیز در همان محدوده خواهد بود.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ناصر مکارم شیرازی، اسلام در یک نگاه، صص ۴۰-۴۳.
  2. عبدالله جوادی آملی،تبیین براهین اثبات خدا، صص ۱۷۵ و ۱۷۶

پیوند به بیرون[ویرایش]