شیطان‌گرایی لاویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
علامت بافومت علامت رسمی شیطان‌گرایی لاویی و کلیسای شیطان است.

شیطان‌گرایی لاویی یک دین است که در سال ۱۹۶۶ توسط علم غیب‌دان و نویسنده آمریکایی، انتان لاوی، بنیان گذاشته شد. پژوهشگران دین، این دین را به عنوان یک جنبش نوپدید دینی طبقه‌بندی کرده و آن را شکلی از باطن‌گرایی غربی می‌دانند. شیطان‌گرایی لاویی یکی از انواع مختلف جنبش‌هایی است که خود را به عنوان شکلی از شیطان‌گرایی معرفی می‌کنند.

لاوی شیطان‌گرایی لاویی را در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا و با تاسیس کلیسای شیطان در شب والپورگس سال ۱۹۶۶ بنیان گذاشت. او این سال را سال یکم «عهد شیطان»، آنو سیتانس[ی ۱] نامید. کلیسای شیطان تحت رهبری لاوی رشد کرد و گراتوهای محلی در سرتاسر ایالات متحده تأسیس شد؛ تعدادی از این گراتوها در اوایل دهه ۱۹۷۰ از کلیسا جدا شدند تا سازمان‌های شیطان‌گرایی مستقلی را تشکیل دهند. در ۱۹۷۵، لاوی نظام گراتوها را از میان برداشت؛ پس از آن شیطان‌گرایی کمتر از گذشته یک جنبش سازمان‌یافته بود اما همچنان شدیداً تحت‌تأثیر نوشته‌های لاوی قرار داشت. در سال‌های بعد اعضای کلیسای شیطان این کلیسا را ترک کردند تا تشکیلات خود را، همچنان با پیروی از کلیسای شیطان، تأسیس کنند؛ از میان این تشکیلات می‌توان از نخستین کلیسای شیطان جان دویی اَلی و نخستین کلیسای شیطان کارلا لاوی نام برد.

دکترین شیطان‌گرایی لاویی در کتاب انجیل شیطانی لاوی تعیین شده است. این دین دیدگاه ماده‌باورانه دارد و وجود موجودات فراطبیعی، دوگانگی جسم و روح و زندگی پس از مرگ را رد می‌کند. باورمندان به این دین اعتقاد به وجود شیطان ندارند و او را پرستش نمی‌کنند؛ بلکه شیطان را به عنوان نمونه‌ای مثبت از غرور، شهوت و روشنگری می‌بینند. شیطان همچنین به‌عنوان نمادی برای اعتراض در برابر ادیان سامی انتخاب شده است که لاوی آن‌ها را سرکوب کننده غریزه‌های طبیعی انسان و مشوق بی‌خردی دانسته و نقد می‌کند. این دین یک جهان‌بینی طبیعت‌گرایانه را ترویج می‌کند و انسان را حیواناتی می‌بیند که در یک جهان بی‌اخلاق وجود دارند. فلسفهٔ شیطان‌گرایی لاویی بر اساس فردگرایی و خودپرستی عقلایی همراه با داروینیسم اجتماعی و مساوات‌خواهی بنا شده‌است. ایده‌های لاوی به شدت تحت‌تأثیر ایده‌ها و نظریات فردریش نیچه و آین رند بود.

شیطان‌گرایی لاویی همچنین انواعی از جادوگری را در بر می‌گیرد و بین دو نوع جادو تفاوت قائل می‌شود: جادوی بزرگ‌تر و جادوی کوچک‌تر.
جادوی بزرگ‌تر یک نوع آیین است که در نظر گرفته شده تا با روان‌پالایی سایکودراماتیک انرژی هیجانی فرد را به یک سمت متمرکز کند و نوعی خود درمانی نیز محسوب می شود. این آیین بر اساس سه موضوع اصلی روانشناسی-احساسی بنا شده‌ که عبارت‌اند از محبت[ی ۲] (یا عشقنابودی[ی ۳] (یا بیزاری) و سکس[ی ۴] (یا شهوت).
جادوی کوچک‌تر یک نوع کنترل روانی با استفاده از روانشناسی کاربردی و افسون (یا فریب[ی ۵]) است تا جادوگر بتواند فرد یا شرایطی را به شکل دلخواه خود درآورد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. the Year One", Anno Satanas" به معنای «اولین سال عصر شیطان»
  2. compassion
  3. destruction
  4. sex
  5. "wile and guile"

منابع[ویرایش]