انرژی بادی در ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

در ایران با توجه به وجود مناطق بادخیز طراحی و ساخت آسیابهای بادی از ۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح رایج بوده و هم‌اکنون نیز بستر مناسبی جهت گسترش بهره‌برداری از توربینهای بادی فراهم می‌باشد. مطالعات و محاسبات انجام شده در زمینه تخمین پتانسیل انرژی باد در ایران نشان داده‌اند که تنها در ۲۶ منطقه از کشور (شامل بیش از ۴۵ سایت مناسب) میزان ظرفیت اسمی سایتها، با در نظر گرفتن یک راندمان کلی ۳۳٪، در حدود ۶٫۵۰۰ مگاوات می‌باشد. و این در شرایطی است که ظرفیت اسمی کل نیروگاه‌های برق کشور در حال حاضر حدود 74٫۰۰۰ مگاوات می‌باشد( تا سال 1394).[۱][۲]

در سال ۲۰۰۴ میلادی تنها ۲۵ مگاوات از ۳۳٫۰۰۰ مگاوات برق تولید شده در ایران با استفاده از انرژی بادی تولید شده بود. در سال ۲۰۰۶ میلادی سهم برق تولید شده در ایران با استفاده از انرژی بادی ۴۵ مگاوات بود (رتبه سی ام در دنیا) که به نسبت سال ۲۰۰۵ رشد چهل درصدی را نشان می‌داد. در سال ۲۰۰۸ میلادی نیروگاه بادی منجیل (در استان گیلان) و بینالود (در استان خراسان رضوی)، ظرفیت ۸۲ مگاوات برق را داشته‌اند. ظرفیت برق بادی در ایران در سال ۲۰۰۹ میلادی ۱۳۰ مگاوات ساعت بوده‌است.[۳]

ایران عضو مجمع جهانی انرژی بادی می‌باشد.[۴] ایران مبالغ زیادی را در زمینه انرژی تجدیدپذیر برق بادی، سرمایه‌گذاری کرده‌است. میزان یارانه‌های تخصیصی در بخش برق فسیلی حدود ۷٫۳ میلیارد یورو است که مانعی جدی بر سر راه توسعه انرژی‌های تجدید پذیر به‌شمار می‌رود. علی‌رغم وجود یارانه‌ها، میزان ظرفیت نصب شده برق بادی تا اوایل سال ۱۳۸۷ بالغ بر ۱۲۸ مگاوات بوده‌است، که تولید ۳۰۷ گیگاوات ساعت برق را طی دوره ۱۳۷۳-۸۴ را به همراه داشته‌است. این میزان برق تولیدی سبب صرفه جویی ۴۲۵ هزار بشکه معادل نفت در بخش نیروگاهی ایران شده و در جای خود موجب کاهش یک میلیون تن انواع آلاینده‌های زیست‌محیطی در فاصله ۱۳۷۳-۱۳۸۴ شده‌است. با استفاده از اطلاعات واقعی ماهیانه بادر در استان‌های کشور و با بهره‌گیری ازمعادله چگالی وایبول، پتانسیل قابل استفاده باد در استان‌ها محاسبه شده و در نهایت کل پتانسیل برق بادی به میزان ۳٫۶ گیگاوات تخمین زده شده‌است. البته محاسبات دیگر تا حد ۶ گیگاوات ظرفیت را برآورد کرده‌اند. بر اساس سیاست‌های فعلی انرژی کشور، ارزش حال خالص و نرخ بازده داخلی پروژه‌های باد در سه استان گیلان، سیستان و بلوچستان و خراسان جنوبی محاسبه شده‌است، که تأییدکننده این واقعیت است که پروژه‌های برق بادی در این سه استان از نظر اقتصادی مقرون به صرفه هستند. نتایج نشان می‌دهد که با حذف یارانه‌های انرژی پتانسیل فسیلی به همراه یک روش بازار محور، می‌توان ظرفیت انرژی بادی را به ۳٫۶ تا ۶ گیگاوات افزایش داد. این ظرفیت نصب شده می‌تواند سبب صرفه‌جویی حدود ۴۷ تا ۸۴ میلیون بشکه معادل نفت ۱۲۷۰۰۰ تا ۲۳۰۰۰۰ بشکه در روز در بخش نیروگاهی ایران شود.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «ظرفیت نامی و تولید برق مولدهای نصب شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۴ سپتامبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۱.
  2. «درباره انرژی‌های بادی و دریایی | سازمان انرژی‌های نو ایران». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰.
  3. http://en.wikipedia.org/wiki/Wind_power_in_Iran
  4. Global Wind Energy Council - GWEC: Association Members
  5. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۹.

پیوند به بیرون[ویرایش]

The energy system of Iran relies primarily on a fossil fuels. However, the country has made steps to decrease its dependency on fossil fuels by investing in wind power.

With the help from Sadid Industrial Group (Iranian manufacturing company) and investments as well as resources from Indian (Sulzon Energy) and German (Siemens) wind turbine companies, Iran has been able to build a strong and stable wind sector. In 2004 Iran generated only 25 megawatts from wind power, 32 megawatts in 2005, and 45 megawatts in 2006. By 2009, total wind power capacity reached 130 megawatts. This was a result of the production of larger wind farms in more coastal and windy areas of Iran, such as Manjeel (Gilan province) and Binaloud (Razavi Khorasan Province).[1][2]

As a further drive toward diversification of energy sources, Iran has also established wind farms in several areas, this one near Manjeel.

See also

References

  1. F., F., N., S., S., S., & M.A., R. (2015). Assessment of wind energy potential and economics in the north-western Iranian cities of Tabriz and Ardabil. Renewable and Sustainable Energy Reviews, v45, 87-99.
  2. Fatemeh Rahimzadeh Affiliation: Atmospheric Science and Meteorological Research Center (ASMERC), T. I., & Affiliation:, A. M. (2011). Wind speed variability over Iran and its impact on wind power potential: a case study for Esfehan Province. Meteorological Applications, v18 n2, 198-210.
  3. Gholamhassan Najafi Affiliation: Tarbiat Modares University, P. B.-1., & Barat Ghobadian Affiliation: Tarbiat Modares University, P. B.-1. (2015). LLK1694-wind energy resources and development in Iran. Renewable and Sustainable Energy Reviews, v15 n6, 2719-2728.
  4. Julien Mercille Affiliation: School of Geography, P. a., & Alun Jones Affiliation: School of Geography, P. a. (2009). Practicing Radical Geopolitics: Logics of Power and the Iranian Nuclear “Crisis”. Annals of the Association of American Geographers, v99 n5, 856-862.
  5. Kasra Mohammadi Affiliation: Department of Mechanical and Industrial Engineering, U. o., Ali Mostafaeipour Affiliation: Industrial Engineering Department, Y. U., & Affiliat, A. S. (2009). Application and economic viability of wind turbine installation in Lutak, Iran. Environmental Earth Sciences, v75 n3, 1-16.
  6. Sayed Moslem Mousavi Affiliation: Sharif University of Technology, I., & Morteza Bagheri Ghanbarabadi Affiliation: Sharif University of Technology, I. (2015). The competitiveness of wind power compared to existing methods of electricity generation in Iran. Energy Policy, v42 (201203), 651-656.
  7. Wyn Q Bowen Affiliation: Defence Studies Department, K. C., & London, J. K. (2004). The Iranian Nuclear Challenge. International Affairs, v80 n2, 257-276.

External links