امیربهادر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
حسین پاشا خان
وزیر دربار
مشغول به کار
۱۳۲۱ – ۱۳۲۴ ه‍. ق.
در زمانِ مظفرالدین شاه
پیش از میرزا محمود خان بروجردی
وزیر جنگ
در زمانِ محمدعلی شاه
نخست‌وزیر مشیرالسلطنه
رئیس کشیک خانه (گارد سلطنتی)
اطلاعات شخص
زاده حدود ۱۲۶۱ هـ. ق
تبریز،
درگذشت ۱۳۳۶ هـ. ق
تهران،
ملیت  ایران
شغل سیاستمدار
مذهب اسلام
لقب(ها) امیر بهادر

حسین پاشا خان ملقب به امیر بهادر، از رجال دورهٔ مشروطه و رئیس کشیک خانه (گارد سلطنتی) و وزیر دربار و وزیر جنگ مظفرالدین شاه و محمدعلی شاه بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

امیر بهادر در حدود سال ۱۲۶۱ هـ. ق در تبریز متولد شد. جدّش از خوانین قفقاز بود که پس از امضای قرارداد ترکمان چای مجبور به مهاجرت به ایران شده بود. او ابتدا در دوران ولیعهدی مظفرالدین شاه در تبریز مقام قوللر آقاسی دستگاه ولیعهد را یافت و پس از مدتی به پیشنهاد امیرنظام گروسی به مقام پیشکاری ولیعهد رسید. در سال ۱۳۱۰ هـ. ق از طرف ناصرالدین شاه لقب «امیربهادر» یافت و پس از جلوس مظفرالدین میرزا بر تخت سلطنت، رئیس کشیک خانه دربار شد. امیر بهادر در سال ۱۳۲۱ ه‍. ق. به جای محمود حکیم‌الملک، وزیر دربار شد و تا سه سال بعد در این مسند باقی ماند.

امیر بهادر به دلیل داشتن اعتقادات عمیق مذهبی و علاقه به نظام سلطنتی، از مخالفین مشروطه بود و از مشروعه حمایت می‌کرد. او پس از به توپ بستن مجلس و ظهور استبداد صغیر با لقب «سپهسالار اعظم» وزیر جنگ کابینه مشیرالسلطنه شد و تا فتح تهران در دو کابینه این منصب را بر عهده داشت. در خروج محمدعلی شاه از ایران، امیر بهادر نیز با او همسفر بود و مدتی در ادسا و استانبول اقامت گزید. او با وجود استبداد طلبی و مخالفت با مشروطه، مردی ادب پرور بود و به شاهنامه فردوسی دلبستگی بسیار داشت. وی با خرج خود شاهنامه فردوسی را در تعداد زیاد به چاپ رساند و در دسترس عامه قرار داد. امروزه این چاپ از شاهنامه به نام او، «شاهنامهٔ امیربهادری» خوانده می‌شود.

در سفرهای مظفرالدین شاه معروف است که امیربهادر به قدری نشانهای دولتی و دربار ایران و اعطایی از سران ممالک دیگر دریافت کرده بود که در مهمانیها و مراسم رسمی درباری و دولتی و سفارتخانه وی علاوه بر دو طرف سینه تا پای دامن لباس رسمی و ملیلهدوزی شده خود را با نشانهای داخلی و خارجی می‌پوشانید.[۱]

امیر بهادر پس از مدتی اقامت در اروپا به ایران بازگشت و در سال ۱۳۳۶ هـ. ق در تهران درگذشت.

منابع[ویرایش]

  • عاقلی، باقر. شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران. تهران: نشر گفتار با همکاری نشر علم، ۱۳۸۳. 

پانویس[ویرایش]

  1. خاطرات احتشام السلطنه، به کوشش سید مهدی موسوی، تهران، زوار، ۱۳۶۶، ص ۷۵

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]