پزشکی مبتنی بر شواهد
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
پزشکی مبتنی بر شواهد (به انگلیسی: Evidence Based Medicine) که به اختصار EBM گفته میشود، مصداق تفكر منتقدانه در عرصه پزشكی است.[۱]
این علم میکوشد زبانی علمی و مشترک برای پزشکان بهوجود آورد و از تلفیقی بین بهترین دانش موجود (شاهد یا Evidence) با تجربه بالینی و ارزشهای بیمار استفاده میکند که بر سه پایه قرار دارد:
- شواهد که بهترین دانش موجود هستند عبارتند از تحقیقات بالینی رایج كه جهت تعیین درستی و دقت تستهای تشخیصی، اندازهگیری میزان تاثیر رژیمهای درمانی، و مانند آن انجام میشود.[۲].
شواهد جدید حاصل از تحقیقات بالینی، تستهای تشخیصی و درمانهای قبلی را باطل کرده و آنها را با شواهد جدید دقیقتر و قابل اعتمادتر جایگزین میکنند.[۲].
- مهارت بالینی پزشک، تخصص و قدرت تشخیص سریع علائم بیماری، خطرات و فواید تداخلهای احتمالی، ارزشهای فردی و انتظارات بیمار که مستقیما مربوط به پزشک و تجربیات بالینی او میشود.[۲]
- ارزشهای بیمار، که شامل ترجیحها، نگرانیها و توقعهای ویژه هر بیمار میشود كه از نظر بالینی مهم هستند و لازم است پزشک هنگام تصمیم گیری بالینی آنها را در نظر بگیرد[۲].
[ویرایش] تاریخچه
روش پزشکی مبتنی بر شواهد اولین بار پس از انقلاب فرانسه در پاریس استفاده شدهاست. به اعتقاد برخی از محققان در طب سنتی چین نیز ریشههای آن دیده میشود.[۲]
اصطلاح امروزی EBM در سال ۱۹۹۲ توسط اپیدمیولوژیست كانادایی گوردون گایات (Gordon Guyatt) و همكارانش از دانشگاه مک مستر كانادا مطرح شد[۲].
شواهد علمی در مقابل تجربه بکار میرود که خوب است پزشک به جای اینکه به تجربیات خودش تکیه کند به نتایج حاصل از پژوهش ها توجه کند.
[ویرایش] پانویس
- ↑ http://ebm.tums.ac.ir/AboutUs.asp
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ وبگاه پزشکی مبتنی بر شواهد دانشگاه علوم پزشكی تهران
