پزشکی مبتنی بر شواهد
| این مقاله نیازمند ویکیسازی است. لطفاً با توجه به راهنمای ویرایش و شیوهنامه، محتوای آن را بهبود بخشید. |
پزشکی مبتنی بر شواهد (به انگلیسی: Evidence Based Medicine) که به اختصار EBM گفته میشود، مصداق تفکر منتقدانه در عرصه پزشکی است.[۱][پیوند مرده]
این علم میکوشد زبانی علمی و مشترک برای پزشکان بهوجود آورد و از تلفیقی بین بهترین دانش موجود (شاهد یا Evidence) با تجربه بالینی و ارزشهای بیمار استفاده میکند که بر سه پایه قرار دارد:
- شواهد که بهترین دانش موجود هستند عبارتند از تحقیقات بالینی رایج که جهت تعیین درستی و دقت تستهای تشخیصی، اندازهگیری میزان تاثیر رژیمهای درمانی، و مانند آن انجام میشود.[۲].
شواهد جدید حاصل از تحقیقات بالینی، تستهای تشخیصی و درمانهای قبلی را باطل کرده و آنها را با شواهد جدید دقیقتر و قابل اعتمادتر جایگزین میکنند.[۲].
- مهارت بالینی پزشک، تخصص و قدرت تشخیص سریع علائم بیماری، خطرات و فواید تداخلهای احتمالی، ارزشهای فردی و انتظارات بیمار که مستقیما مربوط به پزشک و تجربیات بالینی او میشود.[۲]
- ارزشهای بیمار، که شامل ترجیحها، نگرانیها و توقعهای ویژه هر بیمار میشود که از نظر بالینی مهم هستند و لازم است پزشک هنگام تصمیم گیری بالینی آنها را در نظر بگیرد[۲].
[ویرایش] تاریخچه
روش پزشکی مبتنی بر شواهد اولین بار پس از انقلاب فرانسه در پاریس استفاده شدهاست. به اعتقاد برخی از محققان در طب سنتی چین نیز ریشههای آن دیده میشود.[۲]
اصطلاح امروزی EBM در سال ۱۹۹۲ توسط اپیدمیولوژیست کانادایی گوردون گایات (Gordon Guyatt) و همکارانش از دانشگاه مک مستر کانادا مطرح شد[۲].
شواهد علمی در مقابل تجربه بکار میرود که خوب است پزشک به جای اینکه به تجربیات خودش تکیه کند به نتایج حاصل از پژوهشها توجه کند.
[ویرایش] پانویس
[ویرایش] منابع
| این یک نوشتار خُرد پزشکی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |