پزشکی مبتنی بر شواهد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

پزشکی مبتنی بر شواهد (به انگلیسی: Evidence Based Medicine) که به اختصار EBM گفته می‌شود، مصداق تفكر منتقدانه در عرصه پزشكی است.[۱]

این علم می‌کوشد زبانی علمی و مشترک برای پزشکان به‌وجود آورد و از تلفیقی بین بهترین دانش موجود (شاهد یا Evidence) با تجربه بالینی و ارزش‌های بیمار استفاده می‌کند که بر سه پایه قرار دارد:

  • شواهد که بهترین دانش موجود هستند عبارتند از تحقیقات بالینی رایج كه جهت تعیین درستی و دقت تست‌های تشخیصی، اندازه‌گیری میزان تاثیر رژیم‌های درمانی، و مانند آن انجام می‌شود.[۲].

شواهد جدید حاصل از تحقیقات بالینی، تست‌های تشخیصی و درمان‌های قبلی را باطل کرده و آنها را با شواهد جدید دقیق‌تر و قابل اعتمادتر جایگزین می‌کنند.[۲].

  • مهارت بالینی پزشک، تخصص و قدرت تشخیص سریع علائم بیماری، خطرات و فواید تداخل‌های احتمالی، ارزش‌های فردی و انتظارات بیمار که مستقیما مربوط به پزشک و تجربیات بالینی او می‌شود.[۲]
  • ارزش‌های بیمار، که شامل ترجیح‌ها، نگرانی‌ها و توقع‌های ویژه هر بیمار می‌شود كه از نظر بالینی مهم هستند و لازم است پزشک هنگام تصمیم گیری بالینی آنها را در نظر بگیرد[۲].

[ویرایش] تاریخچه

روش پزشکی مبتنی بر شواهد اولین بار پس از انقلاب فرانسه در پاریس استفاده شده‌است. به اعتقاد برخی از محققان در طب سنتی چین نیز ریشه‌های آن دیده می‌شود.[۲]

اصطلاح امروزی EBM در سال ۱۹۹۲ توسط اپیدمیولوژیست كانادایی گوردون گایات (Gordon Guyatt) و همكارانش از دانشگاه مک مستر كانادا مطرح شد[۲].

شواهد علمی در مقابل تجربه بکار می‌رود که خوب است پزشک به جای اینکه به تجربیات خودش تکیه کند به نتایج حاصل از پژوهش ها توجه کند.

[ویرایش] پانویس

  1. http://ebm.tums.ac.ir/AboutUs.asp
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ وبگاه پزشکی مبتنی بر شواهد دانشگاه علوم پزشكی تهران

[ویرایش] منابع