سحابی خرچنگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: Celestia.png ۵h ۳۴m ۳۱٫۹۷s٬ +۲۲° ۰۰′ ۵۲٫۱″

سحابی خرچنگ
Crab Nebula.jpg
M1، سحابی خرچنگ. گرفته شده توسط ناسا/اسا
تاریخ مشاهده
نوع Supernova Remnant
بعد 05h 34m 31.97s[۱]
میل +22° 00′52.1[۱]
فاصله 6.5 ± 1.6 kly (2.0 ± 0.5 kpc)
ابعاد ظاهری (V) 420″ × 290″
صورت فلکی گاو
خصوصیات فیزیکی
شعاع 6.5 ± 1.5 ly
قدر مطلق (V) −3.1 ± 0.5
نکات مهم در مرکزش تپ‌اختر دارد
دیگر نام‌ها M1, NGC 1952, Sharpless 244
همچنین ببنید: سحابی, فهرست سحابی‌ها

سحابی خرچنگ یا M1 معادل انگلیسی:crab nebula یا NGC1952

مشخصات[ویرایش]

  1. قدر: ۸٫۴
  2. اندازه: یک مستطیل ۴*۶ دقیقه مربع
  3. نوع: سحابی بامانده ابرنواختری
  4. صورت فلکی: ثور(گاو)[۲]

تاریخچه[ویرایش]

اسناد ثبت شده به وسیله چینیها٬ ژاپنیها و سرخ‌پوستان آمریکا حاکی از آن است که در سال ۱۰۵۴ یک ابرنواختر در کهکشان ما منفجر شده‌است. اکنون می‌دانیم که باقی‌مانده‌ی آن ابرنواختر٬ جسمی است در صورت فلکی گاو که سحابی خرچنگ نامیده می‌شود.این سحابی که در اوایل یک سحابی سیاره‌ای تلقی می‌شد٬ اکنون به منزله یکی از شناخته شده‌ترین بقایای ابرنواختری است. سحابی خرچنگ٬ هم از نظر ویژگیهای مشاهده شده در آن و هم از نظر گستره‌ی وسیع تابشهایی که از آن دریافت می‌کنیم و به ما اطلاعات می‌رساند٬ جسم قابل ملاحظه‌ای است. معلوم شده‌است که بیشتر این تابش‌ها به وسیله فرایند سنکروترون تولید می‌شود.

سحابی خرچنگ با سرعتی حدود ۱۵۰۰ کیلومتر بر ثانیه در حال از هم گسستگی است. انتظار می‌رود که این سحابی درچند هزار سال آینده به تدریج در تمام طول موجها کم فروغ‌تر شده و سرانجام ناپدید گردد. در این میانه سحابی خرچنگ قوی‌ترین منبع تابش امواج رادیویی و پرتوی ایکس در آسمان است که احتمال می‌رود یکی از عوامل صدور بخش بزرگی از پرتوهای کیهانی آسمان همین سحابی باشد.

یکی از قابل ملاحظه‌ترین نمودهای سحابی خرچنگ جسم مرکزی آن است که اکنون به عنوان بازمانده ستاره‌ی مسبب ابرنواختر شناخته می‌شود. این جسم اصلاًْ یک ستاره معمولی نیست بلکه فقط در چند هزارم ثانیه می‌درخشد٬ و با دوره‌ای در حدود ۰٫۰۳ ثانیه برق می‌زند و سپس خاموش می‌شود وبه احتمال زیاد یک تپ‌اختر است.[۳]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «SIMBAD Astronomical Database». بازبینی‌شده در 2006-12-25. 
  2. راهنمای ماراتن مسیه
  3. کتاب ساختار ستارگان و کهکشان‌ها نوشته پاول هاچ صفحه ۱۶۰