فرضیه سانسور کیهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فرضیه های سانسور کیهانی (یا فرضیه مراقبت کیهانی) (به انگلیسی: Cosmic censorship hypothesis) قوی و ضعیف دو حدس ریاضی در مورد ساختار تکینگی های برخاسته از نسبیت عام هستند. تکینگی هایی که در پاسخهای معادلات میدان اینشتین رخ می دهند عموماً در درون افق های رویداد مخفی شده‌اند و در نتیجه از سایر نقاط فضازمان قابل مشاهده نیستند. تکینگی هایی که به این صورت پوشیده نباشند، برهنه نامیده می شوند. فرض ضعیف سانسور کیهانی حدس می زند که هیچ تکینگی برهنه ای به جر مهبانگ در جهان وجود ندارد. این فرضیه توسط راجر پنروز در سال ۱۹۶۹ مطرح گردید.

فرضیه های ضعیف و قوی سانسور کیهانی[ویرایش]

  • فرض ضعیف سانسور کیهانی بیان می کند که هیچ تکینگی از آینده بی نهایت پوچ قابل مشاهده نیست. به بیان دیگر تکینگی ها باید از ناظر در بی نهایت توسط افق رویداد یک سیاهچاله پوشیده شوند.
  • فرض قوی سانسور کیهانی ادعا می کند که به طور کلی نسبیت عام مانند مکانیک کلاسیک یک نظریه قطعیت گراست. به بیان دیگر سرنوشت همه ناظرها باید با استفاده از داده های اولیه با قطعیت قابل تعیین باشد

این دو فرضیه از نظر ریاضی مستقل هستند، یعنی فضازمانهایی وجود دارند که مثلاً فرض ضعیف سانسور کیهانی برقرار است اما فرض قوی نقض می شود و یا بالعکس

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی