هفت‌لنگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

هفت‌لَنگ و چهارلَنگ دو شاخه از مردم بختیاری اند، پراکندگی محل سکونت این دو شاخهٔ ایل بختیاری باعث ایجاد تفاوت در گویش و لهجه آن‌ها شده است،[۱] اما هر دو شاخه، به گویش بختیاری از زبان لری سخن می‌گویند.[۲]

چهارلنگ بختیاری از پنج باب تشکیل شده است و شاخه هفت لنگ شامل چهار باب می‌باشد، که عبارتند از:

بابادی[ویرایش]

بابادی، به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود:

دورکی[ویرایش]

دورکی، به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود:

دینارانی[ویرایش]

دینارانی، به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود:

بختیاروند (بهداروند)[ویرایش]

بختیاروند، به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود:


جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. خسروی، عبدالعلی. فرهنگ بختیاری، تهران:۱۳۶۸
  2. کریمی، اصغر. سفر به دیار بختیاری، تهران:۱۳۶۸
  3. Richard Tapper. «Tribe and State in Iran and Afghanistan (Page.317)». Taylor & Francis. 
  4. Arash Khazeni. «Tribes and Empire on the Margins of Nineteenth-Century Iran (Page.22)». University of Washington Press. 
  5. «HAFT LANG». Encyclopædia Iranica. 
  6. Stephanie Cronin. «Tribal Politics in Iran». Routledge. 
  7. سردار اسعد، علیقلی‌خان. تاریخ بختیاری

منابع[ویرایش]

  • عکاشه، اسکندر. تاریخ ایل بختیاری به کوشش فرید مرادی، تهران:۱۳۶۵
  • نیکزاد امیر حسینی، کریم. شناخت سرزمین بختیاری، اصفهان:۱۳۵۴