سرلک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سرلک (سرلکی) نام طایفه‌ای کهن از ایل بختیاری بوده که به شجاعت و دانایی معروف است. این طایفه جزء مهمترین حاکمان در عصر اتابکان و در نواحی لرستان بزرگ و کوچک بوده اند که بخش اعظم از جمعیت آنان امروزه ، در شرق استان لرستان، در الیگودرز، ازنا و شول‌آباد، همچنین گلپایگان ، خوانسار و فریدونشهر در استان اصفهان، خمین در استان مرکزی و بخشی از جمعیت این طایفه نیز در شهر اهواز در استان خوزستان پراکنده می‌باشند.[۱]

این طایفه، بر پایه نمودار اجتماعی ایل بختیاری، به‌عنوان طایفه‌ای از شاخه چهارلنگ و از باب موگویی محسوب می‌شود. گرچه گروهی نیز سرلک را تنها طایفه ایل بختیاری می‌دانند، که زیرشاخه‌ای از هیچ‌یک از باب‌ها نمی‌باشد و تنها سرلک را طایفه‌ای از چهارلنگ بختیاری به‌شمار می‌آورند.

تیره‌های طایفه سرلک عبارتند از: بلفایی ، رضایی، صفایی، سَلچیوایی ، هندویی، کریم‌خانی، خسروی، ملکی، بهاروند و گل‌محمدی. روستاهای اصلی محل سکونت سرلک‌ها عبارتند از:،اردودر، سور، کمران، قره کهریز، عسگران، هُمه، دوزان، روستای سرلک و فرنق. از اشخاص شناخته شده این طایفه، می‌توان به: خسروخان سرلکی (حاکم و سیاستمدار) سینا سرلک (خواننده)، محمدعلی سرلک (پژوهشگر)، تقی سرلک (شهردار اسبق تهرانحامد سرلکی (نویسنده و روزنامه نگاررضا سرلک (تاریخدان)، وحید سرلک (جودوکار) اشاره کرد. تیره ای از سرلک ها نیز در مقطعی زمانی از این ایل جدا شده و به رو ستا های حواشی ازنا مهاجرت کردند و طایفه اسداللهی ها را تشکیل دادند تیره‌های مختلفی با نام سرلک، در دو ایل چهارلنگ و هفت لنگ وجود دارند. واژهٔ سرلک در لغت، به معنای رئیس طایفه می‌باشد، که به عنوان مثال سرلک موگوئی یعنی رییس طایفه موگویی. در بختیاری، داشتن این نام‌خانوادگی در هر کدام از طوایف بختیاری، نشان از منش و بزرگی دارد و این موضوع، در کنار جابجایی‌های مکانی که در گذشته میان ایل بختیاری به دلایل گوناگون شایع بوده، باعث گردیده افراد زیادی، فامیل اصلی خود را به سرلک تغییر دهند، که اغلب نیز دارای پسوند و پیشوندهای متفاوتی می‌باشند، ولی در میان سرلک‌ها تنها طایفه سرلک از باب موگویی، یک طایفه مستقل بشمار می‌آید و بقیه سرلک‌ها، از تیره‌ها و تش‌های زیرمجموعه سایر طوایف بختیاری محسوب می‌شوند. همچنین برخی پسوندها مانند چیوایی معطوف به ساکنان پسکوه و پیشکوه کوهستان های منطقه موگویی در منطقه فریدن به شماره رفته که با عناوینی چون سرلکی و سَلچیوایی به کار می رود

منابع[ویرایش]

  1. جواد صفی نژاد. «اسنادی از طایفه سرلک، رده‌ای از عشایر چهارلنگ بختیاری». فصل‌نامه انسان‌شناسی، ۲/۱/۱۳۸۴.