شالو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شالو، یا طایفه شالو؛ یکی از قدیمی‌ترین طوایف ایل بختیاری؛ از شاخه هفت‌لنگ و از باب دینارانی می‌باشد، که در بخش‌های جنوب و جنوب‌غربی ایران، در استان‌های خوزستان، چهارمحال و بختیاری ولرستان زندگی می‌کنند.

تاریخچه[ویرایش]

قدیمی‌ترین سندی که دربارهٔ طایفه شالو بدست آمده‌است، مربوط به قرن هشتم هجری قمری می‌باشد، که بر اثر یک جابجایی منطقه‌ای، به اران و آذربایجان مهاجرت کرده، سپس بخشی از گیلان را به تصرف خود درآوردند. در آخر قرن هشتم، گروهی از آنان به منطقه فعلی کرمانشاه مهاجرت کردند و برای همیشه، در این دیار ماندگار شدند.

در تذکره امامزاده شاهزاده عبدالله، معروف به شاه قطب الدین، که در سال ۸۷۵ قمری نوشته شده، ایل شالو اولین ایل های بختیاری بود، که در شمار مریدان این امامزاده قرار گرفته‌است.

تا اواخر دوران صفوی بخش کوچکی از مناطق بختیاری نشین، توسط حاکمان شالو اداره می‌شد، که معروفترین آنها "محمد خان شالو، عیسی خان و علی نقی خان شالو هستند.

ایل شالو و مدملیل، دو طایفه بسیار قدیمی هستند، که در طول چند صد سال، به عنوان متحد و همراه هم در عرصه‌های تاریخی حضور و مشارکت فعال داشه‌اند.

ایل شالو، در بین ایل های بختیاری یکی از اولین ایلیاتی است، که به مذهب شیعه روی آورد و در شمار یاران و پیروان سید احمد ملقب به شیخ تلغر از علمای مهاجر نجف شده و به همین دلیل چند صد سال است، که خود را مرید سادات هفت شهیدان می‌دانند و به سادات آن احترام و ارج زیادی می‌نهند. بیشترین زائر امامزادگان هفت شهیدان نیز، اعضای ایل شالو هستند…

آثار تاریخی[ویرایش]

معروف‌ترین آثار تاریخی در مناطق شالو نشین عبارتند از: پل تاریخی شالو، قلعه حیدرخان در رکعت، آثار و گور دخمه‌های دوره الیمایی در باجول، سنگ نبشته دوره صفوی در رکعت، آسیاب‌های بسیار قدیمی که به زیر آب رفتند. گدار بلوطک در منطقه شالو قرار دارد که هر سال عشایر از آن عبور می‌کردند.

آثار برجای مانده از حاکمان شالو عبارتنداز: قلعه شالو و مالو؛ در اندیکا، بناهای مخروبه در عقیلی و تالار و قبرستان قدیمی در عزیزآباد دیناران.

تقسیمات[ویرایش]

تیره‌های طایفه شالو، عبارتند از:

  • اولاد خداقلي(در روستاي سرتشنيز)
  • تیره شالو گپ
  • اولاد کل علی گدال (تیره محمدی)
  • تیره راکی
  • تیره فرهادی
  • تیره میوند
  • تیره عیسی محمد
  • تیره حیدرخانی
  • تیره طاهری
  • تیره کاووسی
  • تیره همدمی
  • تیره ورلی
  • تیره سیف الدین وند
  • تیره محمدآقایی
  • تیره سادات سید احمد
  • تیره صادقی
  • اولاد کربلایی درویش
  • تیره میلانی فلاردی
  • اولاد حج علی (پدر محمدعلی صالحی نیا،طایفه سیدصالح )

محل زندگی[ویرایش]

طایفه شالو از قرن هفتم تا اواخر دوران صفویه، بر بخش‌هایی از عقیلی، اندیکا، دیناران تا بهشت آباد، کاج، میانکوه، دنباله رودخانه کارون در پیرامون پل شالو، مالکیت داشته و در آنجا سکونت داشته‌اند.[۱]

در حال حاضر اعضای طایفه شالو در شهر ایذه و روستاهای چم عرب، موردغفار، چلکی، چهارتنگ، بیدزرد، موردفل، چهارده، رکعت، باجول، تنگ قاف، گویله، کلمت، زیرکوه و شالو در استان خوزستان شهر های مسجد سلیمان و(با فامیل صالحی نیا وسالمی)ساکن هستند.

در استان چهارمحال و بختیاری نیز در روستاهای وانان ( با فامیل صالحی نیا ،کوهی سالمی)-سرتشنیز(با فاميل هاي رئيسي و طاهري)، گل سفید، باجگیران، روستای گوشه اولاد کربلایی درویش بافامیل جعفری وعبدی چهارطاق، سلطان آباد و عده‌ای از آنها نیز در شهرهای اردل، جونقان، کاج، شهرکرد، فرخشهر و فلارد در روستای ابواسحاق و میلان بابااحمدی سکونت دارند. تیره مستقر در روستای گل سفید معروفترین آنها می‌باشد که بازماندگان محمد خان می‌باشند. همچنین جمعی از آنان در شهرهای فلاورجان، فولادشهر، اصفهان، شاهین شهر، اهواز و مسجدسلیمان سکونت دارند.

بطور معمول عشایر آنها تابستان‌ها در ارتفاعات کوه سفید، دامنه‌های شمالی و غربی کوه منگشت، در استان خوزستان و سرتنگ، سبزکوه وارتفاعات سلطان آباد و سیلگون در استان چهارمحال و بختیاری و زمستان‌ها در دنباله رودخانه نزدیک پل شالو، مرغا، چهارتنگ، سی میلی و اطراف هفتگل ورامهرمز می‌گذرانند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. کتاب «تذکره شوشتر»

منابع[ویرایش]

  • بختیاری، قائد. فرهنگ بختیاری

فرهنگ بختیاری. اسدی فر. رشید