شیوه روایتگری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شیوه روایتگری مجموعه‌ای از روش‌ها است که نویسندگان و پدیدآورندگان ادبی، نمایشی، سینمایی یا موسیقایی برای ارائه داستان به مخاطبان خود از آن‌ها بهره می‌گیرند.

انتخاب زاویه دید یکی از مهم‌ترین شیوه‌های روایتگری است.

زاویه دید[ویرایش]

زاویهٔ دید

جهان بینی راوی و نوع نگرش او به دنیای داستان، دیدگاه و جایگاه او نسبت به داستان و رویدادهای داستان است که به دو صورت من و او می‌باشد.[۱]

زاویهٔ دید من

در داستانی که با زاویهٔ دید من روایت می‌شود، راوی، قهرمان داستان و موضوع اصلی روایت است. من در داستان همان قهرمان داستان است و اوست که داستان را برای ما تعریف می‌کند و ما با دیده‌ها و دانش او نسبت به داستان، از رویدادها و شخصیت‌های داستان آگاه می‌شویم. گاه از راوی با زاویهٔ دید من به عنوان راوی درون‌داستانی نیز یاد شده‌است.[۲]

زاویهٔ دید او

هر گاه راوی در داستان حضور نداشته باشد و یا حضور داشته باشد ولی قهرمان داستان نباشد و صرفاً داستان کس دیگری را روایت کند و خود موضوع اصلی روایت نباشد، داستان با زاویهٔ دید او روایت می‌شود. برخی این راوی را راوی برون‌داستانی نامیده‌اند که نادرست می‌باشد چرا که امکان دارد راوی در داستان حضور داشته و نقش ناظر داشته باشد و یا تأثیر چندانی در روند داستان نداشته باشد.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. راوی (۱۳۸۹)، وحید رنجبر، کرمانشاه: باغ‌نی
  2. راوی (۱۳۸۹)، وحید رنجبر، کرمانشاه: باغ‌نی
  3. راوی (۱۳۸۹)، وحید رنجبر، کرمانشاه: باغ‌نی