اوج (روایت)
 | این مقاله را میتوان با ترجمهٔ متن از مقالهٔ متناظر در انگلیسی گسترش داد. برای مشاهدهٔ دستورالعملهای مهم ترجمه روی [گسترش] کلیک کنید.
|
اُوج یا بِزَنگاه در اصطلاح ادبیات داستانی و ادبیات نمایشی، شورانگیزترین و تنشزاترین و برانگیزانندهترین و عالیترین لحظه است که طی آن بحران به نهایت تعارض خود میرسد و گرهگشایی به دنبال آن میآید. اوج در واقع ادامهٔ حوادث گذشته و نتیجهٔ منطقی آنها است. به عنوان مثال، هنگامی که در داستانی از صادق هدایت، داش آکل مرجان را شوهر میدهد نقطهٔ اوج داستان واقع میگردد.[۱]
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ شریفی، فرهنگ ادبیات فارسی، ۲۲۳.
- شریفی، محمد (۱۳۸۷). محمدرضا جعفری (ویراستار). فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: فرهنگ نشر نو و انتشارات معین. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۴۴۳-۴۱-۸.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده)
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری] | این یک مقالهٔ خرد ادبیات است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |