نظریه ادبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظریه ادبی (به انگلیسی: Literary theory) به معنای بررسی نظاممند ذات ادبیات به عنوان یک پدیده فرهنگی و نیز به معنای شیوه‌های تحلیل ادبیات است. رشته دانشگاهی مرتبط با این مفهوم، تلفیقی است از زیبایی‌شناسی و زبان‌شناسی. نظریه زبان ادبی را گاه "بوطیقا" می‌گویند.

نظریه ادبی در معنای مدرن آن اشاره به رویکردهای ادبی نوینی دارد که از اواسط دهه ۱۹۶۰ آغاز شده و پیشفرض‌های سنت ادبی کهن را مورد انتقاد قرار می دهد. بر طبق نظریات جدید، خوانش متن بخشی از تولید متن است؛ به عبارت دیگر، اثر ادبی نمی‌تواند در مرحله خلق اولیه باقی بماند، بلکه خلق ثانویه آن در مرحله خوانش روی می‌دهد. [۱] ، [۲] ، [۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]