ادبیات شهوانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ادبیات شهوانی داستان‌ها و گزارش‌های حقیقی و مجازی روابط جنسی انسان را در برمی‌گیرد.[۱][۲]

شعر شهوانی[ویرایش]

نوعی شعر هجو که در آن با لحن بی‌پروا و گستاخانه، به مسایل جنسی و توصیف آلت‌های تناسلی پرداخته می‌شود. مستهجن‌گویی، مُجُون، و خلاعت عذرا از دیگر اصطلاحات مترادف این نوع شعر است.[۳]

فارسی[ویرایش]

در ادبیات فارسی از کهن شعر شهوانی رواج داشته، به‌طوری‌که ازرقی به دستور طغان‌شاه، کتاب الفیه و شلفیه را با تصاویری از نحوه ارتباط جنسی مرد و زن سرود.[۴] الفیه، به آلت تناسلی مرد و شلفیه به آلت تناسلی زن اشاره می‌کند.[۳] از شاعران زبان فارسی که دارای آثاری با محتوای هزل دارند میتوان از حکاک مرغزی،[۵] دهقان علی شطرنجی،[۶] طیان ژاژخای، حکیم کوشکی، حکیم شمس اعرج بخاری، مهستی گنجوی، سوزنی سمرقندی خاقانی، انوری، پوربها جامی، سراج قمری، و عبید زاکانی را نام برد.[۳]

از ادبیات بکار برده شده در هفت پیکر نیز به عنوان شاهکار ادبیات شهوانی و همچنین اثری اخلاقی یاد شده‌است.[۷]

همچنین در آثار فروغ فرخزاد عاشقانه‌هایی هست که بی‌پروا و بی‌پرده به بیان احساسات شهوانی می‌پردازد.[۸]

منابع[ویرایش]

  1. «سوزان سونتاگ و تخیل پورنوگرافیک». رادیو زمانه. ۲۰۱۷-۰۳-۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۲۹. 
  2. «ادبیات اروتیک و ادبیات پورنوگرافیک». www.zendagi.com. بازبینی‌شده در 2018-12-29. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ اصلانی (همدان)، محمدرضا (۱۳۸۵). فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز. تهران: کاروان. ص. ۱۳۲. شابک ۹۶۴۸۴۹۷۲۸۱.
  4. Harvard Mirador Viewer. «Alfiyah and Shalfiyah, late 19th/early 20th century. Majlis Library, Museum and Document Center. Women's Worlds in Qajar Iran Digital Archive. Middle Eastern Division, Widener Library, Harvard Library.». iiif.lib.harvard.edu. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۲۹. 
  5. «معنی حکاک مرغزی | لغت نامه دهخدا». پارسی ویکی. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۲۹. 
  6. http://ensani.ir/file/download/article/20120419202237-5165-234.pdf
  7. François de Blois. “HAFT PEYKAR”. Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2018-12-29. 
  8. «فروغ فرّخ‌زاد». Aftab Magazine. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۲۹.