سید عبدالله بلادی بوشهری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آیت الله سید عبدالله بلادی بوشهری

سید عبدالله بلادی بوشهری مشهور به آیت الله بلادی بوشهری، متولد ۱۲۹۱ قمری، درگذشته ۱۳۷۲ قمری (۱۳۳۱ ش.)، فرزند سید ابوالقاسم بوشهری، در شهر نجف بدنیا آمد.

وی در دوازده سالگی به ملاقات سید جمال الدین اسد آبادی رسید. وی در بوشهر علاوه بر دروس حوزوی علم طب و زبان انگلیسی – نجوم و هیات جدید را نیز فرا گرفت وی دروس خود را در نجف با بهره گیری از آخوند خراسانی، سید کاظم یزدی و شریعت اصفهانی ادامه داد در سال (۱۳۲۴ هـ. ق) به درجه اجتهاد نائل شد و در اوج نهضت مشروطه به ایران آمد وی از رهبران روحانی جنبش جنوب بود و با سران مبارز تنگستانی مثل رئیس علی دوستی نزدیکی داشت. وی رسالات بسیاری در موضوعات مذهبی و یا موضوعات مبارزاتی مثل سانسور و رفع حجاب از خود بیادگار گذاشت. آثار سید عبدالله بلادی از هشتاد جلد بیشتر است. «لوایح و سوانح» از جمله آثار مشهور وی می‌باشد. سرانجام وی در پی ابتلاء به بیماری آنفولانزا در ۲۱ مهرماه ۱۳۳۱ شمسی (۲۳ محرم ۱۳۷۳ق) بر اثر سکته قلبی در گذشت.[۱]

منابع[ویرایش]