انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۷)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۷)
بریتانیا
۲۰۱۵ →
۸ ژوئن ۲۰۱۷
۱۸ خرداد ۱۳۹۶


همهٔ ۶۵۰ کرسی مجلس عوام
۳۲۶ کرسی موردنیاز اکثریت
مشارکت ٪۶۸٫۷ (٪۲٫۳)
  حزب نخست حزب دوم حزب سوم
  ترزا می جرمی کوربین Nicola Sturgeon
رهبر ترزا می جرمی کوربین نیکولا استورجن
حزب محافظه‌کار کارگر حزب ملی اسکاتلند
رهبر از ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۶ ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵ ۱۴ نوامبر ۲۰۱۴
حوزهٔ انتخابات رهبر میدن‌هد ایزلینگتون شمالی عدم رقابت
انتخابات پیش ٪۳۶٫۹ ٪۳۰٫۴ ٪۴٫۷
کرسی‌های پیش *۳۳۰ ۲۳۲ ۵۶
کرسی‌های به‌دست‌آمده *۳۱۷ ۲۶۲ ۳۵
تغییر کرسی‌ها ۱۳ ۳۰ ۲۱
رأی‌های مردمی ۱۳٬۶۶۷٬۲۳۱ ۱۲٬۸۷۴٬۲۸۴ ۹۷۷٬۵۶۹
درصد رأی ٪۴۲٫۳ ٪۴۰٫۰ ٪۳٫۰
نوسان ۵٫۶ pp ۹٫۶ pp ۱٫۷ pp

  حزب چهارم حزب پنجم حزب ششم
  Tim Farron آرلن فاستر میشل اونیل
رهبر تیم فارون آرلین فاستر میشل اونیل
حزب لیبرال دموکرات اتحادگرای دموکراتیک شین فین
رهبر از ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۵ ۱۷ دسامبر ۲۰۱۵ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۷
حوزهٔ انتخابات رهبر وستمورلند و لانزدل "عدم رقابت" عدم رقابت
انتخابات پیش ٪۷٫۹ ٪۰٫۶ ٪۰٫۶
کرسی‌های پیش ۸ ۸ ۴
کرسی‌های به‌دست‌آمده ۱۲ ۱۰ ۷
تغییر کرسی‌ها ۴ ۲ ۳
رأی‌های مردمی ۲٬۳۷۱٬۷۶۲ ۲۹۲٬۳۱۶ ۲۳۸٬۹۱۵
درصد رأی ٪۷٫۴ ٪۰٫۹ ٪۰٫۸
نوسان ۰٫۵ pp ۰٫۳ pp ۰٫۲ pp

2017UKElectionMap.svg

نقشهٔ حوزه‌های انتخابیهٔ بریتانیا

نخست‌وزیر پیش از انتخابات

ترزا می
حزب محافظه‌کار

نخست‌وزیر

اعلام‌نشده

انتخابات سراسری بریتانیا در روز پنج‌شنبه ۸ ژوئن ۲۰۱۷ برابر با ۱۸ خرداد ۱۳۹۶ به منظور انتخاب اعضای پنجاه‌وهفتمین پارلمان این کشور برگزار شد. بر اساس قانون دوره‌های ثابت پارلمان مصوب ۲۰۱۱ قرار بر این بود که انتخابات پارلمانی در بریتانیا روز ۷ مه ۲۰۲۰ برگزار شود. اما در تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۱۷، ترزا می نخست‌وزیر این کشور با داشتن اکثریت ۱۲نفری در مجلس به امید دست‌یابی به آرای بیشتر و پشتیبانی یک‌پارچه‌تری در مذاکرات خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا،[۱] تقاضای انتخابات زودهنگام کرد و توانست نظر بیش از دو سوم از نمایندگان پارلمان را که برای تصویب آن لازم بود، با خود همراه سازد. از میان نمایندگان حاضر در مجلس عوام بریتانیا که ۶۵۰ نفر عضو دارد، ۵۲۲ نماینده موافق و ۱۳ نفر مخالف این انتخابات بودند.[۲]

اما در نهایت حزب حاکم (محافظه‌کار) نتوانست اکثریت مطلق را دوباره بدست آورد.

در بریتانیا ۶۵۰ حوزه انتخابیه وجود دارد و هر حوزه دارای یک کرسی در مجلس عوام (مجلس سفلی) است. الیزابت دوم ملکه بریتانیا پس از انتخابات از رهبر حزب برنده یا رهبر ائتلافی که توانسته باشد اکثریت را با خود همراه سازد دعوت می‌کند تا نخست‌وزیر بریتانیا شود و کابینه دولت خود را تشکیل دهد. در صورتی که دولت مستقر اکثریت را ببرد، تغییر اعضای کابینه لزومی پیدا نخواهد کرد.

انتخابات ۲۰۱۷ آخرین انتخابات سراسری پیش‌بینی‌شده پیش از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا است و مارس ۲۰۱۹ قرار است که آخرین مرحله از روند خروج بریتانیا از این اتحادیه انجام شود.

نظرسنجی‌ها[ویرایش]

نظرسنجی‌های انجام‌شده نشان می‌داد که محافظه‌کاران با رهبری ترزا مِی از اقبال بیشتری نسبت به حزب کارگر تحت رهبری جرمی کوربین، برخوردار هستند. اما این اقبال به اندازه‌ای نبود که محافظه‌کاران بتوانند این‌بار هم اکثریت مطلق کرسی‌های مجلس عوام را به دست آورند. برابر سنت مرسوم ملکه الیزابت برای فراهم کردن مقدمات برگزاری انتخابات، در تاریخ ۳ مه ۲۰۱۷، مجلس عوام را تا پایان برگزاری انتخابات یعنی تا روز ۸ ژوئن ۲۰۱۷ منحل اعلام کرد.

میزان مشارکت[ویرایش]

این انتخابات بالاترین میزان مشارکت مردم را از زمان انتخابات ۱۹۹۷ داشته است. میزان مشارکت با ۲ درصد افزایش نسبت به آن زمان به ۶۹درصد رسید.[۳]

نظرسنجی از مردم بریتانیا در مورد انتخابات ۲۰۱۷ شامل نظرسنجی‌های پیش از ۲۱ آوریل ۲۰۱۷ هم می‌شود. (میانگین بر اساس ده نظرسنجی آخر حساب شده)
 
محافظه‌کار
 
کارگر
 
یوکیپ
 
لیبرال دموکرات‌ها
 
اس‌ان‌پی
 
سبزها

نتایج[ویرایش]

حزب محافظه‌کار بریتانیا با از دست دادن ۱۳ کرسی، موفق شد ۳۱۸ کرسی به دست آورد. سهم حزب کارگر با افزایش ۳۲ کرسی به ۲۶۲ کرسی رسید. حزب ملی اسکاتلند ۱۹ کرسی از دست داد و شمار نمایندگان آن به ۳۵ نفر رسید. بدین ترتیب، حزب محافظه‌کار با ۸ کرسی کمتر از حدنصاب لازم برای کسب اکثریت مطلق نمی‌تواند به تنهایی دولت تشکیل دهد.[۴] پیش‌بینی‌های این حزب برای بدست آوردن کرسی‌های بیشتر درست پیش نرفت. گفته می‌شود که این مسئله باعث پیچیده‌تر و سخت‌تر شدن مذاکرات خروج بریتانیا از اتحادیهٔ اروپا خواهد شد.[۵]

حزب کارگر[ویرایش]

جرمی کوربین، رهبر حزب کارگر، در جلب مشارکت جوانان بریتانیایی برای شرکت در انتخابات و رأی به نامزدهای این حزب بسیار موفق عمل کرد.[۳] نامزدهای گوناگون این حزب در سراسر بریتانیا در مجموع توانستند بیش از ۱۲ میلیون و ۸۰۰ هزار رأی بدست آورده و با تصاحب ۲۶۲ کرسی‌ از ۶۵۰ کرسی مجلس عوام، جایگاه خود را به عنوان دومین حزب در پارلمان بریتانیا مستحکم‌ سازند.[۶][۷]

حزب لیبرال دموکرات[ویرایش]

حزب لیبرال دموکرات نیز در این انتخابات تنها توانست ۱۲ کرسی از ۶۵۰ کرسی پارلمان را در اختیار بگیرد. نیک کلگ، رهبر پیشین این حزب، که مدتی هم معاون نخست وزیر سابق بریتانیا بود، نامزد یکی از حوزه‌های انتخاباتی شد، ولی کرسی خود را به نامزد حزب کارگر واگذار کرد. سوالی که در طول شب انتخابات در جستجوگر گوگل بارها تکرار شده بود این بود که: "نیک کلگ کیست؟"[۳]

حزب ملی‌گرای اسکاتلند[ویرایش]

حزب ملی‌گرای اسکاتلند (S.N.P.) (با گرایش چپ) شکست نسبتاً سنگینی را خورد. این حزب در این انتخابات، ۳۵ کرسی را کسب کرد، در حالی‌که در انتخابات سال ۲۰۱۵ موفق به تصاحب ۵۶ کرسی شده‌بود.[۸] رهبر پیشین این حزب، کرسی خود را به نامزد معرفی شده از سوی حزب محافظه‌کار اسکاتلند واگذار کرد.[۳]

حزب محافظه‌کار اسکاتلند[ویرایش]

موفق‌ترین حزب در این انتخابات حزب محافظه‌کار اسکاتلند بود.[۳]

حزب اتحادگرای دموکراتیک[ویرایش]

حزب اتحادگرای دموکراتیک، فقط در ناحیه ایرلند شمالی فعالیت می‌کند. این حزب در این انتخابات توانست با کسب ۱۰ کرسی از ۶۵۰ کرسی مجلس عوام، موقعیت خود را به عنوان پنجمین حزب قدرتمند در پارلمان بریتانیا تثبیت کند. قرار است که دولت آینده بریتانیا، ائتلافی باشد از حزب محافظه‌کار با این حزب. حزب اتحادگرای دموکراتیک دارای گرایش راست است و طرفدار یکپارچگی بریتانیاست. از سوی دیگر این حزب خواهان خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا است.[۶] این حزب، بر ضد مهاجرت و نیز بر ضد آزادی سقط جنین فعالیت می‌کند و منکر تاثیر بشر بر پدیده گرمایش جهانی است.[۸]

کاهش ارزش پوند[ویرایش]

در صبح روز جمعه ۱۹ خرداد ۱۳۹۶ خورشیدی، بلافاصله پس از اعلام نتایج انتخابات، بیش از ۲ درصد از ارزش پوند استرلینگ در برابر دلار آمریکا کاسته شد. به این ترتیب، هر پوند استرلینگ در برابر ۱٫۲۶ دلار آمریکا مبادله شد. این بیشترین کاهش ارزش پوند استرلینگ در طول یک روز در طی یک سال پس از برگزاری همه‌پرسی خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا به‌شمار می‌رود.[۳]

تغییرات انسانی[ویرایش]

موفقیت زنان[ویرایش]

حدود صد سال است که قانون اساسی بریتانیا امکان ورود نمایندگان زن را به پارلمان فراهم کرده‌است.[۹] در این انتخابات ۲۰۸ زن موفق به ورود به پارلمان شدند و رکورد حضور زنان در پارلمان را شکستند. در سال ۲۰۱۵ میلادی ۱۹۱ زن به پارلمان راه یافته‌بودند.[۳] هم اکنون، حزب کارگر ۱۱۹، حزب محافظه‌کار ۶۷، حزب استقلال اسکاتلند ۱۲ و حزب لیبرال دموکرات ۴ نماینده زن در پارلمان دارند.[۹]

در انتخابات ۲۰۱۷ میلادی، حدود ۳۰ درصد از نامزدها را زنان تشکیل می‌دادند. در حالی‌که در سال ۲۰۱۵ حدود ۲۶درصد از نامزدها زن بودند.[۳]

افزایش نمایندگان طبقه متوسط[ویرایش]

کرسی‌های مجلس بریتانیا دیگر در انحصار مردان سفید پوست و تحصیل کردگان مدرسه‌های خصوصی نیست و تعداد نمایندگانی که در مدرسه‌های دولتی درس خوانده‌اند افزایش یافته است. بیش از نیمی از نمایندگان مجلس جدید، تحصیل کرده مدرسه‌های دولتی هستند.[۹]

دیوید کامرون (نخست وزیر پیشین)، جرج آزبرن (وزیر دارایی پیشین) و بوریس جانسون (وزیر امور خارجه کنونی)، نمونه‌ای از بسیاری از نمایندگانی هستند که در مدرسه‌های خصوصی گران‌قیمت تحصیل کرده‌اند.[۹]

اقلیت‌های نژادی[ویرایش]

در انتخابات سال ۱۹۸۷ میلادی، اولین نماینده سیاه پوست وارد پارلمان بریتانیا شد. در این انتخابات، حزب کارگر ۳۲ نماینده، حزب محافظه‌کار ۱۹ و حزب لیبرال دموکرات، یک نماینده از اقلیت‌های نژادی، در مجلس دارند.[۹]

دگرباشان جنسی[ویرایش]

۴۵ نماینده پارلمان جدید، خود را دگرباش جنسی معرفی کرده‌اند. بنابراین در مقایسه با انتخابات پیشین، تعداد نماینده‌ها ۴۰ درصد بیشتر شده است.[۹]

حزب رهبر کرسی‌ها
از کل
حزب محافظه‌کار ترزا می ۳۱۸ ۴۹٫۲‏٪
۳۱۸ از ۶۵۰
حزب کارگر جرمی کوربین ۲۶۲ ۴۰٫۶‏٪
۲۶۲ از ۶۵۰
حزب ملی اسکاتلند نیکولا استورجن ۳۵ ۵٫۴‏٪
۳۵ از ۶۵۰
حزب لیبرال دموکرات تیم فارون ۱۲ ۱٫۹‏٪
۱۲ از ۶۵۰
حزب اتحادگرای دموکراتیک آرلین فاستر ۱۰ ۱٫۵‏٪
۱۰ از ۶۵۰
شین فین میشل اونیل ۷ ۱٫۱‏٪
۷ از ۶۵۰
پلاید کامری لیان وود ۴ ۰٫۶‏٪
۴ از ۶۵۰
حزب سبز جاناتان بارتلی
کارولین لوکاس
۱ ۰٫۲‏٪
۱ از ۶۵۰
نامزد مستقل اطلاعات موجود نیست ۱ ۰٫۲‏٪
۱ از ۶۵۰
حزب استقلال پادشاهی متحده پل نوتال ۰ ۰٫۰‏٪
۰ از ۶۵۰
حزب سوسیال دموکراتیک و کارگری کولوم ایستوود ۰ ۰٫۰‏٪
۰ از ۶۵۰
حزب اتحادگرای اولستر رابین سوان ۰ ۰٫۰‏٪
۰ از ۶۵۰

پانویس[ویرایش]

  1. "Strengthen our hand in Europe? No, a landslide for May would weaken it". 2 May 2017 – via The Guardian. 
  2. "Theresa May seeks general election". BBC News (in en-GB). 18 April 2017. Retrieved 18 April 2017. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ ۳٫۷ «۱۰ نکته که باید در مورد انتخابات بریتانیا بدانید». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۹ خرداد ۱۳۹۶. 
  4. UK election 2017: full results
  5. «واکنش‌های جهانی به انتخابات بریتانیا». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۹ خرداد ۱۳۹۶. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ فرداد فرحزاد. «ترزا می، گرفتار پس لرزه‌های انتخابات؛ دو مشاور ارشد نخست وزیر بریتانیا استعفا کردند». وب‌گاه بی‌بی‌سی فارسی، ۲۰ خرداد ۱۳۹۶. بازبینی‌شده در ۳ تیر ۱۳۹۶. 
  7. «کوربین برای ترزا خط و نشان کشید». وب‌سایت روزنامه مردم‌سالاری، ۲۲ خرداد ۱۳۹۶. بازبینی‌شده در ۳ تیر ۱۳۹۶. 
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ّّشهریار صیامی. «حساب و کتاب ترزا می غلط از آب درآمد؛ محافظه کاران بریتانیا اکثریت را از دست دادند». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۹ خرداد ۱۳۹۶. 
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ ۹٫۳ ۹٫۴ ۹٫۵ «انتخابات بریتانیا؛ پارلمان دیگر در انحصار مردان سفیدپوست پولدار نیست». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۴ خرداد ۱۳۹۶. 

منابع[ویرایش]