پرش به محتوا

کی‌یر استارمر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سِر بسیار محترم

کی‌یِر استارمر

KCB KC MP
پرتره رسمی استارمر، ۲۰۲۴
نخست‌وزیر بریتانیا
دوره مسئولیت
۵ ژوئیه ۲۰۲۴ – ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۶
پادشاهچارلز سوم
قائم‌مقامآنجلا رینر
دیوید لمی
پس ازریشی سوناک
پیش ازاندی برنام
رهبر اپوزیسیون
دوره مسئولیت
۴ آوریل ۲۰۲۰ – ۵ ژوئیه ۲۰۲۴
پادشاهالیزابت دوم
چارلز سوم
نخست‌وزیربوریس جانسون
لیز تراس
ریشی سوناک
پس ازجرمی کوربین
پیش ازریشی سوناک
رهبر حزب کارگر بریتانیا
دوره مسئولیت
۴ آوریل ۲۰۲۰ – ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶
قائم‌مقامآنجلا رینر
لوسی پائول
پس ازجرمی کوربین
پیش ازاندی برنام
وزیر امور خارجه سایه برای خروج از اتحادیه اروپا
دوره مسئولیت
۶ اکتبر ۲۰۱۶ – ۴ آوریل ۲۰۲۰
رهبرجرمی کوربین
پس ازامیلی ثورنبری
پیش ازانحلال جایگاه
عضو مجلس بریتانیا
آغاز به کار
۷ مه ۲۰۱۵
پس ازفرانک دابسون (حوزهٔ انتخابیه هولبورن و سنت پانکراس)
اکثریت۲۷٬۷۶۳ (۴۸٫۹٪)
مدیر دادرسی‌های عمومی انگلیس
دوره مسئولیت
۱ نوامبر ۲۰۰۸ – ۱ نوامبر ۲۰۱۳
پس ازکن مک دونالد
پیش ازآلیسون ساندرز
اطلاعات شخصی
زاده
کی‌یِر رادنی استارمر[۱]

۲ سپتامبر ۱۹۶۲ ‏(۶۳ سال)
سات‌ارک، لندن، انگلستان
حزب سیاسیکارگر بریتانیا
همسر(ان)ویکتوریا الکساندر (ا. ۲۰۰۷)
فرزندان۲
محل تحصیل
پیشه
  • سیاستمدار
  • وکیل
امضا
وبگاه

سِر کی‌یِر رادنی استارمر (انگلیسی: Sir Keir Rodney Starmer؛ زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۶۲) سیاستمدار و وکیل سابق بریتانیایی است که از ژوئیه ۲۰۲۴ تا ژوئیه ۲۰۲۶ به عنوان نخست‌وزیر بریتانیا فعالیت می‌کرد. او از آوریل ۲۰۲۰ تا ژوئیه ۲۰۲۶ نیز به‌عنوان رهبر حزب کارگر فعالیت می‌کرد.[۲] استارمر در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶ استعفای خود را از هر دو سمت اعلام کرد.[۳] پیش از رسیدن به مقام نخست‌وزیری، استارمر از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ رهبر اپوزیسیون بود. او از سال ۲۰۱۵ به‌عنوان نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ هوبرن و سنت پنکراس در مجلس حضور داشته است. همچنین از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ سمت مدیر دادستانی‌های عمومی را بر عهده داشت.

استارمر در سات‌ارک لندن زاده و در ساری بزرگ شد و در مدرسه دستور زبان ریگیت تحصیل کرد. او از دوران نوجوانی فعالیت سیاسی داشت و در سال ۱۹۸۵ مدرک کارشناسی حقوق را از دانشگاه لیدز دریافت کرد و در سال ۱۹۸۶ با دریافت مدرک کارشناسی ارشد حقوق مدنی از دانشگاه آکسفورد، در کالج سنت ادموند هال، فارغ‌التحصیل شد. پس از ورود به کانون وکلا عمدتاً در حوزه دفاع کیفری با تمرکز بر حقوق بشر فعالیت کرد. او به‌عنوان مشاور حقوق بشر هیئت پلیس ایرلند شمالی خدمت نمود و در سال ۲۰۰۲ عنوان وکالت عالی (Queen’s Counsel) را دریافت کرد. در دوران مسئولیت خود به‌عنوان دادستان کل و رئیس اداره تعقیب تاج، پرونده‌های مهمی از جمله پرونده قتل استیون لورنس را رسیدگی کرد. او در فهرست افتخارات سال نو ۲۰۱۴ به پاس خدمات به حقوق و عدالت کیفری به مقام شوالیه فرمانده نشان گرمابه منصوب شد.[۳]

استارمر می‌گوید فعالیت‌هایش در ایرلند شمالی بر تصمیم او برای ورود به عرصه سیاست تأثیر گذاشت. او در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ به عضویت مجلس عوام درآمد. در همه‌پرسی سال ۲۰۱۶ دربارهٔ ماندن یا خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، از کارزار «باقی ماندن» حمایت کرد و خواستار برگزاری همه‌پرسی دوم دربارهٔ برگزیت شد. استارمر در کابینه سایه جرمی کوربین به‌عنوان وزیر سایه برگزیت خدمت کرد و پس از کناره‌گیری کوربین در پی شکست حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۹، با پیروزی در انتخابات رهبری سال ۲۰۲۰ جانشین او شد.[۴] از جمله چالش‌های استارمر هدایت سیاست حزب کارگر در مواجهه با بحران دنیاگیری کووید-۱۹ بود.[۵] او به‌عنوان رهبر اپوزیسیون، حزب کارگر را به سمت مرکز سیاسی سوق داد و بر حذف یهودستیزی درون حزب تأکید کرد. در حالی‌که حزب او در انتخابات محلی ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ دستاوردهای چشمگیری داشت، استارمر هم‌زمان شاهد کاهش قابل توجه شمار اعضای حزب کارگر در سال‌های منتهی به انتخابات ۲۰۲۴ بود.[۲]

استارمر در انتخابات سراسری ۲۰۲۴ حزب کارگر را به پیروزی قاطع رساند و به ۱۴ سال حکومت محافظه‌کاران پایان داد. این پیروزی با کمترین سهم رأی برای یک دولت اکثریت از زمان آغاز ثبت آمار در سال ۱۸۳۰ رقم خورد. در دوران نخست‌وزیری او، دولت پرداخت برخی کمک‌هزینه‌های سوخت زمستانی را متوقف کرد، طرح آزادی زودهنگام هزاران زندانی را برای کاهش ازدحام زندان‌ها اجرا نمود، و چندین اعتصاب در بخش عمومی را به توافق رساند. فرمان امنیت مرزی جایگزین طرح پناهندگی رواندا شد و برنامه ملی مقابله با ناآرامی‌های خشونت‌آمیز در واکنش به شورش‌های ۲۰۲۴ راه‌اندازی شد. دولت استارمر محدودیت‌هایی بر شرایط روادید اعمال کرد و مسیرهای قانونی مهاجرت را مطابق با سند سیاست مهاجرتی خود بست. همچنین اصلاحاتی در نظام برنامه‌ریزی شهری، حقوق کارگران و مستأجران اعلام شد، حداقل دستمزد افزایش یافت، و سرمایه‌گذاری در نیروگاه هسته‌ای جدید «سایزول سی» آغاز گردید. در سیاست خارجی، دولت او همچنان از اوکراین در جنگ با روسیه و از اسرائیل در جنگ غزه حمایت کرد، در عین حال خواستار آتش‌بس و آزادی گروگان‌ها شد و بعدها کشور فلسطین را به رسمیت شناخت. همچنین توافق‌های تجارت آزاد با اتحادیه اروپا، ایالات متحده و هند منعقد شد و انتقال جزایر چاگوس به موریس طبق حکم دیوان بین‌المللی دادگستری انجام گرفت.[۲]

استارمر در میان افکار عمومی بریتانیا محبوبیت چندانی نداشت. میزان محبوبیت خالص او که در آغاز نخست‌وزیری اندکی مثبت بود، در طول دوران زمامداری‌اش به‌تدریج کاهش یافت و تا نوامبر ۲۰۲۵ به میانگین منفی ۴۶ درصد رسید. نظرسنجی مؤسسهٔ ایپسوس در همان ماه نشان داد که او از زمان آغاز ثبت این آمارها در سال ۱۹۷۷، نامحبوب‌ترین نخست‌وزیر بریتانیا بوده است. استارمر همچنین در دوره‌ای رهبری حزب کارگر را بر عهده داشت که این حزب با کاهش شدید محبوبیت روبه‌رو بود. حزب کارگر در انتخابات محلی سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ متحمل شکست‌های کم‌سابقه‌ای شد که سرانجام به بحران رهبری‌ای انجامید که از مه ۲۰۲۶ آغاز شد. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶، استارمر استعفای خود را از سمت نخست‌وزیری و رهبری حزب کارگر اعلام کرد.[۶]

دوران اول زندگی و تحصیل

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

استارمر در ۲ سپتامبر ۱۹۶۲ در سات‌ارک لندن زاده شد.[۷][۸] او دوران کودکی خود را در شهرهای اوکستد و ساری زندگی کرد.[۹][۱۰][۱۱] او دومین فرزند از چهار فرزند ژوزفین (با نام خانوادگی بیکر)، یک پرستار، و رادنی استارمر، یک ابزارساز است.[۱۲] مادر او به بیماری استیل مبتلا بود.[۱۳]

پدر و مادر استارمر از طرفداران حزب کارگر بریتانیا بودند و بنا بر گزارش‌ها آن‌ها نام فرزند خود را برگرفته از نام بنیان‌گذار و نخستین رهبر حزب کاربر کی هاردی انتخاب کردند.[۱۴][۱۰] هرچند که استارمر خود در سال ۲۰۱۵ گفته که از درستی یا نادرستی این موضوع اطلاعی ندارد.[۱۵]

نخست‌وزیری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

انتخابات بریتانیا ۲۰۲۴

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

انتخابات سراسری بریتانیا در ۴ ژوئیه ۲۰۲۴ برگزار شد و حزب کارگر با کسب ۴۱۰ کرسی از ۶۵۰ کرسی مجلس عوام بریتانیا، در این انتخابات پیروز شد. سر کی‌یر استارمر، رهبر این حزب به جای ریشی سوناک نخست‌وزیر بریتانیا شد.[۲]

مقبولیت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

او در ابتدای کار خود با موج گسترده‌ای از حمایت از سمت مردم بریتانیا مواجه شد، اما با ادامه کار و سیاست‌های وی مقبولیت وی نیز کاهش یافت، به‌طوری که طبق نظرسنجی‌ها او در سال ابتدایی تصدی‌اش یکی از منفورترین رؤسای دستگاه اجرایی در غرب شد.[۱۶]

بحران رهبری ۲۰۲۶ و استعفا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در مه ۲۰۲۶، استارمر در پی انتشار گزارش‌هایی دربارهٔ اختلافات داخلی در دولت کارگر و گمانه‌زنی‌ها پیرامون آیندهٔ رهبری او، با یک بحران سیاسی روبه‌رو شد. این بحران پس از استعفای چندین وزیر ارشد و افزایش انتقادها از سوی جناح‌های مختلف حزب کارگر دربارهٔ سیاست‌های اقتصادی، مهاجرت و راهبردهای انتخاباتی تشدید شد. رسانه‌ها همچنین از گفت‌وگوهای نمایندگان حزب کارگر دربارهٔ گزینه‌های احتمالی جانشینی او، از جمله برخی اعضای ارشد کابینه و شهرداران منطقه‌ای، خبر دادند.[۱۷] استارمر در جریان یک نشست کابینه، درخواست‌ها برای استعفای خود را رد کرد و منتقدان درون‌حزبی را به چالش کشید تا در صورت تمایل به جایگزینی او، به‌طور رسمی برای رهبری حزب رقابت کنند. بر اساس مقررات حزب کارگر، آغاز یک رقابت برای برکناری رهبر مستلزم حمایت ۲۰ درصد از نمایندگان حزب کارگر در پارلمان است.[۱۸][۱۹][۲۰]

در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶، استارمر اعلام کرد که از سمت نخست‌وزیری و رهبری حزب کارگر استعفا می‌دهد و از کمیتهٔ اجرایی ملی حزب کارگر خواست جدول زمانی انتخاب جانشین او را تعیین کند. نامزدی‌ها از ۹ ژوئیه آغاز شد و فرایند انتخاب رهبر جدید در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶ با پیروزی اندی برنام به پایان رسید. استارمر تا زمان پایان انتخابات رهبری، در سمت‌های خود باقی ماند.[۲۱] سخنگوی استارمر گفت که او قصد دارد پس از استعفای رسمی از نخست‌وزیری، همچنان نماینده مجلس باقی بماند، اما احتمالاً به جای پذیرش سمتی در کابینه جانشین خود، برنام، به سمت عضو کمیته فرعی مجلس عوام منتقل خواهد شد.[۲۲] در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۶، استارمر رسماً استعفای خود را به چارلز سوم در کاخ باکینگهام تقدیم کرد و ساعاتی بعد، برنام رسماً جانشین او شد.[۲۳]

مواضع سیاسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مواضع سیاسی استارمر پس از پیروزی در انتخابات رهبری حزب کارگر در سال ۲۰۲۰ دستخوش تغییرات قابل‌توجهی شد. او در آن انتخابات با برنامه‌ای متشکل از ده تعهد و با گرایش چپ‌گرایانه به پیروزی رسید. با این حال، بیشتر این تعهدات، از جمله افزایش مالیات بر درآمد برای ۵ درصد پردرآمدترین افراد، لغو شهریه دانشگاه‌ها و حمایت از آزادی حرکت، در دوران رهبری او بر حزب کارگر و اپوزیسیون کنار گذاشته شدند یا به‌طور اساسی تغییر یافتند. استارمر در دفاع از تغییر مواضع خود در این زمینه‌ها اظهار داشت که تغییر شرایط اقتصادی باعث شده بود اجرای آن تعهدات دیگر واقع‌بینانه نباشد.[۲۴][۲۵][۲۶][۲۷]

برخی مفسران بر این باورند که استارمر برای افزایش شانس انتخاباتی حزب کارگر، این حزب را به سوی میانهٔ طیف سیاسی هدایت کرده است و از این رو تلاش می‌کنند اقدامات او را با پروژهٔ «کارگر نو» به رهبری تونی بلر مقایسه کنند.[۲۸] در مقابل، گروهی دیگر تغییرات سیاستی او را نشانه‌ای از آن می‌دانند که استارمر فاقد یک فلسفه یا چارچوب فکری مشخص است.[۲۹][۳۰][۳۱] گروه سومی نیز معتقدند که استارمر دارای ایدئولوژی معینی است و این ایدئولوژی در بخش چپ طیف سوسیالیسم قرار دارد. به‌گفتهٔ آنان، «حزب کارگر تحت رهبری استارمر سیاستی ضدنولیبرالی را پیش برده است که به رویکرد جرمی کوربین و جان مک‌دانل شباهت دارد» و استارمر «در هدف خود برای بازسازی الگویی اقتصادی که شکست‌خورده تلقی می‌شود، تفاوتی آشکار با کارگر نو دارد».[۲۸]

استارمر خود را سوسیالیست می‌داند. اما خود را «کوربینیت» (حامی جرمی کوربین) نمی‌خواند.[۳۲][۳۳] وی به‌عنوان ترقی‌خواه و میانه‌گرا شناخته می‌شود.

سیاست استارمر ناروشن و تعریف آن «دشوار» توصیف شده است.[۳۴][۳۵][۳۶] به هنگام انتخاب به عنوان رهبر حزب کارگر به‌طور گسترده تصور می‌رفت او متعلق به چپ نرم حزب کارگر باشد.[۳۷] به هر روی، او از آن پس به سوی میانه‌گرایی سیاسی حرکت کرده است.[۳۸][۳۹] لفظ استارمریسم در اشاره به ایدئولوژی سیاسی استارمر ابداع شده و هواداران او استارمرایت خوانده شده‌اند.[۴۰][۴۱]

استارمر حزب را به سوی میانه‌گرایی سوق داده است.[۴۲][۴۳][۴۴]

در سیاست خارجی، استارمر علیه جنگ عراق تظاهرات کرد و نظرات حقوقی تدوین کرد. او در سال ۲۰۱۵ اظهار داشت بر این اعتقاد است که این جنگ بر اساس قوانین بین‌المللی قانونی نبوده است و هیچ قطعنامه سازمان ملل وجود ندارد که صریحاً مجوز آن را داده باشد.[۴۵][۴۶] در سال ۲۰۲۳ استارمر بابت دیدگاه‌هایش در خصوص جنگ اسرائیل و حماس و این که ابتدائاً از آتش‌بس در نوار غزه خودداری می‌کرد مورد انتقاد قرار گرفت؛ او بعدها خواهان آتش‌بس شد.[۴۷]

زندگی شخصی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
استارمر به همراه همسرش ویکتوریا استارمر، در حال ورود به شماره ۱۰ خیابان داونینگ، ژوئیه ۲۰۲۴
استارمر در آخرین روز نخست‌وزیری خود، ساختمان شماره ۱۰ داونینگ استریت را ترک می‌کند.

استارمر و زنش دو فرزند دارند، یک پسر که یک سال پس از ازدواج شان به دنیا آمد و یک دختر که دو سال بعد از آن زاده شد. هر دو فرزند آنها بر آیین یهودی مادرشان بزرگ می‌شوند.[۴۸][۴۹] تا تاریخ ژوئن ۲۰۲۴ این زوج مقیم کنتیش تاون، شمال لندن بودند.[۵۰][۵۱][۵۲]

استارمر ماهی‌خوار و همسرش گیاهخوار هستند. آنها فرزندانشان را تا ده سالگی گیاهخوار بزرگ کردند و در آن زمان گزینه خوردن گوشت را در اختیارشان گذاشتند.[۵۳]

استارمر خداناباور است؛ او انتخاب کرد «تأیید رسمی» (به جای سوگند) وفاداری به پادشاه ادا کند.[۵۴] استارمر گفته به خدا باور ندارد ولی به قدرت ایمان برای گرد هم آوردن مردم اعتقاد دارد.[۵۵] او و خانواده‌اش گاهی در مراسم دینی یک کنیسه لیبرال شرکت می‌کنند.[۵۶] او در یک مصاحبه سال ۲۰۲۲ گفته که فرزندانش به شیوه‌ای بزرگ می‌شوند تا آیین یهودی و زمینه پدربزرگ و مادربزرگ مادریشان را بدانند.[۴۸]

استارمر علاقه زیادی به بازی فوتبال دارد و برای تیم آماتور شمال لندنی هومرتن اکدمیکالز بازی کرده[۵۷] و در لیگ برتر فوتبال انگلستان هوادار باشگاه فوتبال آرسنال است.[۵۸]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "Belize government gazette". 1997.
  2. 1 2 3 4 «پیروزی قاطع حزب کارگر در انتخابات پارلمانی بریتانیا». BBC News فارسی. ۲۰۲۴-۰۷-۰۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۷-۰۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. 1 2 «استارمر استعفا داد/ نخست‌وزیر انگلیس: هشدار داده بودم که کار حزب تمام است». خبرآنلاین. ۲۰۲۶-۰۶-۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۶-۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ «کی‌یر استارمر، رهبر حزب کارگر بریتانیا کیست؟». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰۲۴-۰۷-۰۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۷-۰۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ Chessum، Michael (۲۰۲۰-۰۴-۰۵). «The Corbyn project is over, but Keir Starmer still needs the left» (به انگلیسی بریتانیا). The Observer. شاپا ۰۰۲۹-۷۷۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۷-۰۵.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ «کی‌یر استرامر از نخست‌وزیری بریتانیا کناره‌گیری کرد». euronews. ۲۰۲۶-۰۶-۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۶-۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. ↑ "Starmer, Rt Hon. Sir Keir, (born 2 Sept. 1962), PC 2017; QC 2002; MP (Lab) Holborn and St Pancras, since 2015". Who's Who. 2007. doi:10.1093/ww/9780199540884.013.U43670. ISBN 978-0-19-954088-4. Archived from the original on 12 July 2020. Retrieved 4 January 2020.
  8. ↑ Belize (1997). Belize government gazette. Archived from the original on 15 July 2020. Retrieved 2 July 2020.
  9. ↑ "Who is Keir Starmer?". BuzzFeed. 12 February 2020. Archived from the original on 9 April 2020. Retrieved 4 April 2020.
  10. 1 2 Moss, Stephen (9 April 2016). "Labour's Keir Starmer: 'If we don't capture the ambitions of a generation, it doesn't matter who is leading the party'". The Guardian. Archived from the original on 29 February 2020. Retrieved 4 April 2020.
  11. ↑ "Sir Keir Starmer: 'My mum's health battles have inspired me'". Ham & High. 27 March 2015. Archived from the original on 8 April 2020. Retrieved 4 April 2020.
  12. ↑ "Keir Starmer: The sensible radical". New Statesman. 31 March 2020. Archived from the original on 5 April 2020.
  13. ↑ Stewart, Heather (27 March 2020). "Keir Starmer had no enemies. Can he keep it that way?". The Guardian. Archived from the original on 27 March 2020. Retrieved 28 March 2020.
  14. ↑ Bates, Stephen (1 August 2008). "The Guardian profile: Keir Starmer". The Guardian. Archived from the original on 29 March 2019. Retrieved 10 April 2020.
  15. ↑ "Sir Keir Starmer: 'My mum's health battles have inspired me'". Ham & High (in English). 27 March 2015. Retrieved 31 May 2024.
  16. ↑ Clark، Alex؛ Kirk، Ashley (۲۰۲۵-۰۹-۰۹). «How Keir Starmer's polling became one of the worst in the west – in charts» (به انگلیسی بریتانیا). The Guardian. شاپا ۰۲۶۱-۳۰۷۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۶-۲۲.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  17. ↑ Badshah, Nadeem; Sparrow, Andrew; Badshah (now), Nadeem; Sparrow (earlier), Andrew (2026-05-12). "Streeting to meet Starmer on Wednesday as the prime minister defies calls to step down – as it happened". the Guardian (in British English). ISSN 0261-3077. Retrieved 2026-05-17.
  18. ↑ "What is happening with Keir Starmer's leadership: at-a-glance". www.bbc.com (in British English). 2026-05-14. Retrieved 2026-05-17.
  19. ↑ "Starmer stands his ground despite growing pressure to resign". France 24 (in English). 2026-05-12. Retrieved 2026-05-17.
  20. ↑ "UK's Starmer defiant as calls for his resignation grow and several ministers quit". The Globe and Mail (in Canadian English). Retrieved 2026-05-17.
  21. ↑ Doherty, Caitlin; Yeung, Tinshui; Zeffman, Henry (22 June 2026). "Keir Starmer announces his resignation as prime minister and leader of Labour Party". BBC News. Retrieved 22 June 2026.
  22. ↑ Elgot, Jessica (24 June 2026). "Keir Starmer to stay on as MP but unlikely to want cabinet role". The Guardian (in British English). ISSN 0261-3077. Retrieved 4 July 2026.
  23. ↑ Smith, Alexander (20 July 2026). "'King of the North' Andy Burnham becomes 7th British prime minister in a decade". NBC News. Retrieved 21 July 2026.
  24. ↑ "Keir Starmer: The politics of a U-turn". BBC News (in British English). 9 February 2024. Archived from the original on 25 September 2024. Retrieved 25 September 2024.
  25. ↑ "All Keir Starmer's Labour U-turns in one place". POLITICO (in British English). 8 February 2024. Archived from the original on 25 September 2024. Retrieved 25 September 2024.
  26. ↑ Barradale, Greg (16 May 2024). "All of Keir Starmer's screeching U-turns and abandoned policy pledges". Big Issue (in American English). Archived from the original on 9 October 2024. Retrieved 25 September 2024.
  27. ↑ "How many of Sir Keir Starmer's 10 pledges still stand?". The Independent. 2 May 2023. Archived from the original on 25 September 2024. Retrieved 25 September 2024.
  28. 1 2 Webb, Niles (July 2023). "Labour's Politics of Anti-Neoliberalism from Corbyn to Starmer". The Political Quarterly. 94 (3): 384–392. doi:10.1111/1467-923X.13302. ISSN 0032-3179. Archived from the original on 29 June 2024. Retrieved 5 July 2024.
  29. ↑ Grierson, Jamie; Stewart, Heather (15 December 2019). "Labour leadership contest: who are the runners and riders?". The Guardian. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 19 May 2023. Retrieved 19 May 2023. Away from Brexit, his politics are less clear.
  30. ↑ "Keir Starmer, a serious Labour man". The Economist. 27 February 2020. ISSN 0013-0613. Archived from the original on 19 May 2023. Retrieved 19 May 2023. While it is hard to define what Sir Keir stands for politically, it is clear what he isn't: a populist. He personifies the 'blob' that populists accuse of frustrating the will of the people.
  31. ↑ "The Guardian view on Keir Starmer: a serious politician". The Guardian. 6 April 2020. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 19 May 2023. Retrieved 19 May 2023. This makes it hard to define what Sir Keir stands for politically. But it is clear what he is not: a populist.
  32. ↑ «کی‌یر استارمر رهبر حزب کارگر بریتانیا شد». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۶ فروردین ۱۳۹۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۷-۰۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  33. ↑ Driver, Tony (5 November 2022). "Keir Starmer accused of 'purging' Labour Left as Corbynite candidates blocked from standing to be MP". Telegraph. Archived from the original on 28 April 2023. Retrieved 28 April 2023.
  34. ↑ "Keir Starmer, a serious Labour man". اکونومیست. 27 February 2020. ISSN 0013-0613. Archived from the original on 19 May 2023. Retrieved 19 May 2023. It is hard to define what Sir Keir stands for politically
  35. ↑ Grierson, Jamie; Stewart, Heather (15 December 2019). "Labour leadership contest: who are the runners and riders?". گاردین. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 19 May 2023. Retrieved 19 May 2023. Away from Brexit, his politics are less clear.
  36. ↑ Editorial (6 April 2020). "The Guardian view on Keir Starmer: a serious politician". گاردین. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 19 May 2023. Retrieved 19 May 2023. This makes it hard to define what Sir Keir stands for politically. But it is clear what he is not: a populist.
  37. ↑ Payne, Adam; Bienkov, Adam. "Keir Starmer wins the Labour leadership contest and vows to unite the party". بیزنس اینسایدر. Archived from the original on 19 May 2023. Retrieved 19 May 2023.
  38. ↑ Chaplain, Chloe (23 May 2023). "Purging the left and ditching socialism could see Labour lose voters, Sir Keir Starmer warned". i. Archived from the original on 31 May 2023. Retrieved 31 May 2023.
  39. ↑ Castle, Stephen (29 September 2021). "U.K. Labour Leader Makes a Firm Push to the Political Center". The New York Times (in American English). ISSN 0362-4331. Archived from the original on 8 October 2023. Retrieved 23 May 2024.
  40. ↑ Fielding, Steven (29 December 2020). "What does Starmer stand for?". اسپکتیتر. Archived from the original on 20 June 2023. Retrieved 20 June 2023.
  41. ↑ Self, Josh (2 May 2023). "For Starmerites, apostasy on 'tax and spend' is central to the creed". Politics.co.uk. Archived from the original on 20 June 2023. Retrieved 20 June 2023.
  42. ↑ Webber, Esther; Courea, Eleni; Casalicchio, Emilio; Rea, Ailbhe (27 September 2022). "'No Drama Starmer': Is the UK Labour Party quietly marching back to power?". Politico. Archived from the original on 5 May 2023. Retrieved 5 May 2023.
  43. ↑ Nicholas Cecil. "Sir Keir Starmer to declare Labour is 'party of the centre-ground' once again". Evening Standard. Archived from the original on 10 October 2022. Retrieved 5 May 2023.
  44. ↑ Paul Seddon (2 May 2023). "Labour set to ditch pledge for free university tuition, Starmer says". BBC News. Archived from the original on 5 May 2023. Retrieved 5 May 2023.
  45. ↑ Starmer, Keir (30 November 2015). "Airstrikes in Syria are lawful, but I'll be voting against them". The Guardian. Archived from the original on 10 April 2020. Retrieved 10 April 2020.
  46. ↑ "Keir Starmer: The sensible radical". نیو استیتسمن. 31 March 2020. Archived from the original on 5 April 2020.
  47. ↑ Francis, Sam (18 February 2024). "Sir Keir Starmer calls for Gaza 'ceasefire that lasts'". BBC News. Archived from the original on 18 February 2024. Retrieved 18 February 2024.
  48. 1 2 Harpin, Lee (16 November 2020). "Starmer: Our kids are being brought up to know their Jewish backgrounds". جویش کرونیکل. Archived from the original on 25 September 2022.
  49. ↑ Hall, Alice (23 May 2024). "Who Is Lady Victoria Starmer, Keir Starmer's Wife?". گرازیا. Archived from the original on 27 May 2024. Retrieved 27 May 2024.
  50. ↑ Thomson, Alice (8 June 2024). "Meet Victoria Starmer, Keir's wife and most trusted adviser". تایمز. Archived from the original on 9 June 2024. Retrieved 9 June 2024.
  51. ↑ "Keir Starmer's wife: Who is Lady Starmer?". اسکای نیوز. 10 October 2023. Archived from the original on 27 May 2024. Retrieved 27 May 2024.
  52. ↑ Brown, Faye. "Keir Starmer attends Taylor Swift concert – and fans are quick to make puns". اسکای نیوز. Archived from the original on 5 July 2024. Retrieved 3 July 2024.
  53. ↑ Holl-Allen, Genevieve (26 July 2023). "Sir Keir Starmer: I didn't let my children eat meat until they were 10". The Telegraph. ISSN 0307-1235. Archived from the original on 8 October 2023. Retrieved 13 September 2023.
  54. ↑ Hazell, Will (10 September 2022). "Atheist Keir Starmer avoids reference to God in pledge of loyalty to King Charles III". The Telegraph. Archived from the original on 8 May 2024. Retrieved 21 June 2024.
  55. ↑ Williams, Rhiannon (11 April 2021). "Politics Keir Starmer: I may not believe in God, but I do believe in faith". i (newspaper). Archived from the original on 9 July 2021.
  56. ↑ Edwardes, Charlotte (22 June 2024). "'You asked me questions I've never asked myself': Keir Starmer's most personal interview yet". The Guardian. Archived from the original on 5 July 2024. Retrieved 22 June 2024.
  57. ↑ Moss, Stephen (21 September 2009). "Keir Starmer: 'I wouldn't characterise myself as a bleeding heart liberal...'". The Guardian. London. Archived from the original on 16 May 2019.
  58. ↑ "Keir Starmer defends corporate seats for Arsenal games". BBC News Online. 19 September 2024. Retrieved 26 September 2025.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=کی‌یر_استارمر&oldid=44089160»