حقوق زمین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حقوق زمین (انگلیسی: Land law) یا قانون زمین، شاخه ای از حقوق است، که قوانین و مقررات مربوط به حق استفاده، کاربری، انتقال، شراکت یا حذف از مشارکت در خشکی را مورد بررسی قرار می‌دهد. در بسیاری از حوزه‌های قضایی، این نوع اموال و دارایی‌ها تحت عنوان ملک یا املاک و مستغلات در نظر گرفته می‌شود و بطور مجزا از اموال منقول تعریف می‌شوند. مالکیت یا حق استفاده در قوانین و مقررات زمین، اغلب از طریق انعقاد قرارداد، موافقتنامه یا تفاهمنامه، تحت عناوین اجاره، رهن یا خریداری، به دیگری انتقال می‌یابد. حقوق زمین توسط حقوق بین‌الملل همچنین نظام حقوقی مدنی، به رسمیت شناخته شده‌است.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]