پادجریان استوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پادجریان استوایی یک جریان اقیانوسی سطحی شرق سو است که به وسیله باد رانده می‌شود. این جریان در اقیانوس‌های هند، آرام و اطلس دیده می‌شود. این جریان اغلب پادجریان استوای شمالی هم خوانده می‌شود. این جریان از غرب به شرق در حدود °۵ شمالی جریان دارد. در اقیانوس هند این جریان در فصول مختلف تحت تاثیر پدیده مانسون قرار می‌گیرد.

این جریان در اقیانوس‌های آرام و اطلس هم تحت تغییرات فصلی قرار می‌گیرد. این جریان در انتهای تابستان و اوایل پاییز در اوج قدرت قرار دارد و در اواخر زمستان و اوایل بهار تضعیف می‌شود. این جریان در اقیانوس آرام تحت تاثیر پدیده ال نینو هم قرار می‌گیرد و در سال‌هایی که ال نینو رخ می‌دهد این جریان قوی تر است.

شمالی و جنوبی[ویرایش]

پادجریان به معنی جریانی مجاور جریان دیگر ولی در جهت مخالف است. پادجریان استوایی جنوب جریان شرق‌سوی باریک و ضعیف در اقیانوس آرام و اقیانوس اطلس است که در نزدیکی ۸ درجهٔ جنوبی، درون جریان استوایی جا گرفته است. پادجریان استوایی شمال نوار جریان شرق‌سو بین جریان‌های استوایی شمال و جنوب غرب‌سو است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگستان زبان فارسی.