ویلیام اکام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ویلیام اکام

ویلیام اکام (به انگلیسی: William of Ockham) (ویلیام اوکامی، ویلیام اهل اوکام) منطق‌دان و فیلسوف انگلیسی بود. اوکام دهکده‌ای در نزدیکی لندن است. در سال ۱۲۸۰ به دنیا آمد و به احتمال قوی شاگرد دانس اسکوتس بود. اکام مدتی در پاریس به تدریس مشغول بوده و در مبارزه‌ای که بین کلیسا و دولت در جریان بود، به طرفداری ناسیونالیسم پرداخت و درنتیجه مغلوب کلیسا شد و مجبور شد به حاکم باواریا پناه ببرد. دوره اسکولاستیسم (حکمت مدرسی) درحقیقت با اکام پایان می‌پذیرد.

در آغاز دسامبر سال ۱۳۲۷ میکائیل چزنایی ، رهبر فرانسیسی‌ها، وارد آوینیون شد؛ شهری که پاپ یوهانس بیست و دوم او را به آنجا احضار کرده بود تا در مورد حملات خود به تشکیلات پاپ در حمایت از فقر اهل انجیل پاسخ دهد. «به خواست چزنایی، اوکام هم به بحث فقر علاقه نشان داد. در سال ۱۳۲۸ میکائیل چزنایی به همراه چندین نفر از جمله ویلیام اوکام از آوینیون گریخت. در حالیکه او و همراهانش به امپراتور لودویگ باواریایی پیوسته و به مونیخ رفته بودند پاپ این افراد را تکفیر کرد.»

اکام حقیقت را در افراد می‌دانست نه در کلیات و علم را محصول تجربه و مشاهده می‌پنداشت نه تخیلات.

اکام علم الهیات را یکسره از فلسفه جدا کرده و می‌کوشد علم را از چنگال کلیسا برهاند. مهم‌ترین تأثیر اوکام در فرهنگ روشنفکری نوین به خاطر اصل ایجاز در توصیف و الگوسازی است. این اصل با نام تیغ اوکام معروف است.

وی در سال ۱۳۴۹ میلادی به علت بیماری طاعون فوت کرد.

منابع[ویرایش]

  • آی کتاب
    • سورندرا وارما. قوانین، نظریه‌های علمی و چیزهای دیگر. ترجمهٔ محمدرضا توکلی صابری. تهران: مازیار، ۱۳۸۷. ۱۸. ISBN 978-964-5676-73-3.