زمینه‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زمینه‌گرایی به سازگاری با زمینه‌های کالبدی تاریخی و اجتماعی فرهنگی گفته می‌شود و هر پدیده‌ای در محیط پیرامون خود تاثیر می‌گذارد واز آن تاثیر می‌گیرد و در تعامل با یکدیگر هستند.

معنای لغوی[ویرایش]

زمینه(context)در لغت به معنای مجموعه شرایط یا واقعیت‌های است که یک موقعیت یا شرایط را در بر می‌گیرد و همچنین به معنای شرایطی که چیزی در آن اتفاق می‌افتد و به شما کمک می‌کند تا آن را درک کنید. مراد از زمینه همان متن بستر و محیطی است که معماری در آن شکل می‌گیرد و هم محتوا وشکل را در بر می‌گیرد.

زمینه‌گرایی در معماری[ویرایش]

نوشتار اصلی: معماری زمینه‌گرا

معماری زمینه‌گرا به ضرورت توجه به محیط پیرامون اثر معماری تاکید دارد و بر این باور است که توازن میان معماری ومحیط می‌تواند هم برای خود اثروهم برای زمینه عاملی موثر وتقویت کننده باشد. زمینه‌گرایی الگویی است برای خلق محیط مطلوب تر لذا شناخت وآگاهی بیشتر ودرکی عمیقتر نسبت به زمینه ومحیط برای معماران وطراحان امری ضروری واجتناب ناپذیر است. معماری زمینه گرد تلاشی است برای نشان دادن توان محیط مطلوب بصری در مقیاسی کلان تر از معماری پیام معماری زمینه‌گرا ضرورت توجه به محیط کالبدی پیرامون اثر معماری است.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. کتاب معماری پایدارنویسنده سیداحسان صیادی و سید مهدی مداحی