علی تجویدی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| علی تجویدی | |
|---|---|
| تولد | ۴ فروردین ۱۲۹۸ کوچه ظهیرالاسلام تهران |
| اصل/ملیت |  ایران |
| مرگ | ۲۴اسفند ۱۳۸۴ (سن:۵۵ سال) تهران |
| فعالیت(ها) | نوازنده و آهنگساز |
| ساز(ها) | ویولون |
علی تجویدی (۱۵ آبان ۱۲۹۸ - ۲۴ اسفند ۱۳۸۴) نوازنده ویلون و سهتار، آهنگساز، پژوهشگر و مؤلف ایرانی بود
[ویرایش] زندگینامه
علی تجویدی در سال ۱۲۹۸ در تهران زاده شد. آموختن موسیقی را از کودکی نزد پدرش هادیخان تجویدی که در نقاشی از شاگردان طراز اول کمالالملک و در موسیقی از شاگردان مستعد درویش خان بود آغازکرد. پس از مدتی نزد ظهیرالدینی به فراگیری فلوت پرداخت. از ۱۶ سالگی نزد حسین یاحقی به آموزش ویلن پرداخت و پس از دو سال به محضر درس استاد ابوالحسن صبا راه یافت و به مدت هشت سال در مکتب این استاد بینظیر، به فراگیری ویلن و سهتار پرداخت. در ضمن مدتی نیز در کلاس درس چند ویولنیست کلاسیک با شیوه نوازندگی غربی آشنایی یافت. پس از آن با راهنمایی استاد صبا، به محفل هنری زنده یاد محمد ایرانی مجرد راه یافت و با بسیاری از هنرمندان بزرگ آشنا شد و از خرمن هنر اساتید گرانقدری چون محمد ایرانی مجرد، اسماعیل قهرمانی، سید حسین طاهرزاده و رکنالدین خان مختاری که به آن محفل آمد و شد داشتند، بهره برد. او استاد هنرمندانی چون هایده و حمیرا نیز بودهاست.
[ویرایش] آثار
آهنگهای زیر از ساختههای معروف تجویدی است:
- دیدی که رسوا شد دلم
- آتش کاروان
- سفر کرده
- مرا عاشق شیدا
- میگذرم
- آشفته حالی
- صبرم عطا کن
- آزاده
- یاد کودکی
