پرویز مقصدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پرویز مقصدی
نام اصلی پرویز مقصدی
تولد ۱۳۱۷
لنینگراد
ملیت ایرانی
مرگ فروردین ۱۳۸۸ (۷۱ سالگی)
دنور، کلرادو
بر اثر سرطان ریه
سبک‌(ها) پاپ[نیازمند منبع]
گروه موسیقی پرویز مقصدی. از چپ اونیک (نوازنده ماندولینداریوش، کیوان، ماسیس، نلی

پرویز مقصدی آهنگساز ایرانی متولد سال ۱۳۱۷ در لنینگراد بود. وی در سال ۱۳۸۸ در سن ۷۱ سالگی بر اثر سرطان ریه در دنور کلرادو درگذشت.

زندگی هنری[ویرایش]

از نسل اول آهنگسازان موسیقی پاپ ایران بود. فعالیت هنری اش را از سال ۱۳۳۶ آغاز نمود.

اوج فعالیت‌های هنری مقصدی در بین سالهای ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۱ بود. او در این سال‌ها با ترانه‌سرای جوانی چون ایرج جنتی عطایی همکاری نمود و ملودی‌های شاهکارش بسیارانی را در موسیقی پاپ به شهرت رسانید.

بسیاری از خوانندگان کارشان را با او آغاز نموده‌اند. گوگوش نخستین آهنگ اختصاصی اش را در سال ۱۳۴۷ با آهنگ او به نام قصه وفا منتشر کرد. داریوش نیز با آهنگ به من نگو دوست دارم در تابستان سال ۱۳۵۰ معروف شد. اونیک (می تونی مشت من و وا بکنی، ۱۳۵۰)، مرتضی با (عشق زودگذر، ۱۳۵۱)، لیلا فروهر با (دلم تنگه، ۱۳۵۳)، مرجان با (دودونه، ۱۳۵۶)، احمدرضا نبی‌زاده با (امون از دل مو، ۱۳۵۶) با او کارشان را آغاز نمودند.

مقصدی در دهه ۱۳۵۰ با تاسیس دفتری هنری در تهران، به خدمت به کارورزان جوان پرداخت و راهنمایی مهربان بود.

برپایی گروه موسیقی شش و هشت برای پرورش و معرفی استعدادهای جوان موسیقی پاپ ایران افراد این گروه عبارت بودند از اونیک، ماسیس، داریوش، ناصر، کیوان، افشین، نلی، ویلسون و دینامیک بودند.

پرویز مقصدی پس از خروج از کشور در سال ۱۳۵۶ دیگر در هیچ فعالیت هنری شرکت نکرد

ترانه وای که دلم با آهنگسازی پرویز مقصدی که با صدای احمدرضا نبی‌زاده پیش از انقلاب ۱۳۵۷ غیر رسمی و بدون ضبط استودیو منتشر شده‌بود. پس از انقلاب شعر این آهنگ به نام ماهی دلتنگ ترانهٔ اردلان سرفراز تغییر کرد تا اینکه توسط حمیدرضا حامی در سال ۱۳۸۶ در آلبوم فقط نگاه می‌کنم با تنظیمی تازه منتشر شد.

ترانه‌شناسی[ویرایش]

درگذشت[ویرایش]

وی در سال ۱۳۸۸ در سن ۷۱ سالگی بر اثر سرطان ریه در دنور کلرادو درگذشت.

منابع[ویرایش]