ابوالحسن اقبالآذر
ابوالحسن قزوینی (۱۲۴۲-۱۳۴۹) فرزند ملا موسی معروف به «اقبالالسلطان آذر» و «اقبال آذر» خواننده موسیقی ایرانی و صاحب یکی از قویترین صداها در آواز ایرانی بود.
او در سال ۱۲۴۲ خورشیدی در قریه الوند در هفت کیلومتری جنوب قزوین دیده به جهان گشود. در ۱۲۷۷ ش برای کاردرشهرداری، ازقزوین به تبریز رفت و در دستگاه محمدعلی میرزا ولیعهد مظفرالدین شاه و بعد نزد احمدشاه رفت و آمد داشت.
شهریار شاعر معاصر در وصف اقبال آذر غزلی با این مطلع سرودهاست:
| گرفت رونق از «اقبال» کار موسیقی | شکفت از گل رویش بهار موسیقی |
محتویات |
[ویرایش] کنسرتها
اقبال آذر در سال ۱۲۹۳ خورشیدی به همراه درویش خان، طاهرزاده و دوامی برای پرکردن صفحه به تفلیس سفر کرد که مورد استقبال عموم قرار گرفت به طوریکه در مصاحبهای که در اطلاعات هفتگی(شماره ۱۲۴۹)مهرماه ۱۳۴۴ از وی شد اشاره کردهاست که ۹ بار اقبال را به صحنه برگرداندند.تمامی پولی که از این کنسرت عاید وی شده بود صرف امور خیریه گردید. لازم به ذکر است اقبال به دعوت کمپانی Monarch Record صفحاتی را ضبط کرد که هم اکنون تعدادی از آنها موجود است و بسیار از آنها به دلیل اغتشاشات در جنگ جهانی اول از بین رفت.تعدادی از صفحات نیز که هم اکنون در آرشیو صدا و سیما موجود است به دلیل بی اعتنایی مسئولان شکسته و در حال خاک خوردن و از بین رفتن است. اقبال بعدها کنسرتهایی در تهران و آذربایجان اجرا کرد که تمامی درآمد حاصله از کنسرتهایش صرف امور خیریه میشدهاست. در دوره تسلط فرقه دموکرات آذربایجان از او خواستند تا کنسرتی در تبریز اجرا کند. او در طول کنسرت تمام آوازها را به فارسی خواند و در آخر شعری از عارف قزوینی خواند که با جمله «...که خانه خانه غیر است یا که خانه خانه ماست» به پایان رسید
[ویرایش] زندگی شخصی
اقبال آذر سه بار ازدواج کرد و از همسر یکم و دومش (صفیه و خورشید بانو) صاحب پنج فرزند به نامهای غلامحسین، نواب، اکرم، عفت و نصرت شد.
[ویرایش] شاگردان
شاگردان اقبال ۵ نفر بودند: رضاقلی میرزا ظلی / سرتیپ سیف / شیخ عبدالحسین ترک / ملوک ضرابی و ابراهبم بوذری و صدیف میباشند. کسان دیگری بودهاند که از او شاگردی کرده و یا شیوه آوازی او را دنبال میکنند ولی در اسناد ثبت نشدهاست.
[ویرایش] مرگ
در روز دوشنبه سوم اسفند ۱۳۴۹ در صد و هفت سالگی به علت نارسایی کبد، در خانه خود در محله اهراب تبریز درگذشت. آرامگاه اقبال در گورستان (وادی رحمت) تبریز میباشد.
[ویرایش] منبع
- با زمزمه هزار دستان / سید جواد حسینی / نشر نی / تهران / ۱۳۸۲
