داوود مقامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

داود مقامی زاده 1318 در تهران یکی از معروف ترین و محبوب ترین خوانندگان سبک کوچه بازاری و عامه پسند مردمی قبل از انقلاب ۵۷ ایران بود.او ورزشکار بود و در رشته ی پرورش اندام فعالیت داشت .او به‌همراه افرادی هم‌چون سوسن، نعمت‌الله آغاسی از هنرمندان شاخص سبک کوچه بازاری به‌شمار می‌آمدند.او خوانندگی را از جنوب تهران اغاز کرد و نزد استاد شاپور نیاکان تعلیم گرفت.[۱] او در سن جوانی و در 22 اسفند ۱۳۵۰ شمسی به دلیل بیماری سرطان درگذشت. ارامگاه او در نمازخانه ی شهر ری/عبدالعظیم حسنی/ بخش خواهران بین ستونهای وسط نزدیک درب خروجی قرار دارد. قسمتی از قبرستان در بازسازیهای سال ۱۳۷۰ شمسی به مصلی تبدیل شد. از او سه فرزند به جای ماند که پسر بزرگ او بهمن در یک سانحه ی رانندگی در سال 1354 شمسی درگذشت.مجموع ترانه هایی که داوود مقامی خوانده 39ترانه می باشد.وی مدتی در کشتارگاه تهران به کار مشغول بود == ترانه‌های موجود ==

  • مرغ سرگردان
  • بهشت و جهنم
  • بر باد رفته
  • يتيم
  • قلب محزون
  • آواره ميخانه
  • منصوره
  • طلاق
  • تو هم بايد بميري
  • باران
  • افسانه
  • افسوس
  • آخدا
  • آرزوي ديدار
  • عروس مادرم
  • درد هجران
  • دوران طلايي
  • عشق من
  • فريبا
  • فريده
  • فرياد
  • فراق تو
  • گرداب غم
  • گريه چه حاصل
  • گرداب عشق
  • گريزا
  • خزان
  • مست ره گم كرده
  • نوشين جان
  • پاييز
  • غزل رفيق نميه راه
  • واي از تو
  • واي عمرم سر اومد
  • يارم قهر كرده
  • زيبا
  • تب مجنون

پانویس[ویرایش]

  1. «موسیقی كوچه و بازار را محترم بدانیم»(فارسی)‎. وب‌گاه رسمی حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی. بازبینی‌شده در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۹.