دیوید هاروی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
David Harvey2.jpg

دیوید هاروی (به انگلیسی: David Harvey) (متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۳۵، گیلینگام، کِنت، انگلستان)، استاد ممتاز جغرافیا و انسان‌شناسی در دانشگاه شهریِ نیویورک است. هاروی یکی از مهم‌ترین نظریه‌پردازان در عرصهٔ مسائل اجتماعی جهان است، او درجهٔ دکترای خود را در رشتهٔ جغرافیا در سال ۱۹۶۱ از دانشگاه کمبریج دریافت کرده‌است. به دلیل تاثیر و نفوذ چشمگیرش، در میان ۲۰ نویسندهٔ مرجع در عرصهٔ علوم انسانی قرار گرفته‌است.[۱] علاوه بر آن، او یکی از مرجع‌ترین جغرافی‌دانان آکادمیک در سطح جهان است[۲]. هاروی کتاب‌ها و مقالات بسیاری نوشته‌است که در گسترش رشتهٔ جغرافیای نوین بسیار حائز اهمیت هستند. آثار او سهم عمده‌ای در گسترش مباحث اجتماعی و سیاسی داشته‌است. هاروی اخیراً به دلیل بازگشتش به مقولهٔ طبقهٔ اجتماعی و رویکردهای مارکسیستی (به عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای روش‌شناختی در نقد سرمایه‌داری جهانی، به‌ویژه شکلِ نولیبرالی‌اش)، شهرت دوچندان یافته‌است. او یکی از مفسرانِ پیشتاز اندیشهٔ حق برخورداری از شهر (The Right to the City) است.

کار و زندگی[ویرایش]

او با رفتن از دانشگاه بریستول به دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور ایالات متحده آمریکا، خود را در مرکز تازه در حال ظهور از جغرافیای رادیکال و مارکسیستی قرار داد. در آن زمان بی‌عدالتی، نژادپرستی و استثمار در بالتیمور قابل مشاهده بودند، و فعالیت‌های اطراف این مسائل در اوایل دهه ۱۹۷۰ در ساحل شرقی آمریکا، شاید بیشتر از بریتانیا، ملموس بود. مجله آنتیپاد در دانشگاه کلارک شکل گرفت؛ که هاروی یکی از اولین نویسندگان آن بود. انجمن بوستون متشکل از جلسات جغرافیدانان آمریکا در سال ۱۹۷۱ نقطه عطفی بود، که با تلاش هاروی ودیگران رویکرد سنتی هم رده‌های آنها را مختل کرد. در سال ۱۹۷۲، در مقاله معروف در زمینه ایجاد محله گتو نشین، او برای ایجاد "نظریه انقلابی"، تئوری "اعتبار از طریق عمل انقلابی" استدلال آورد.

عدالت اجتماعی و شهر (۱۹۷۳) موقعیت هاروی را بیان می‌کند که جغرافیا نمی‌تواند به عنوان راهکاری در مواجه با فقر شهری و مشکلات مرتبط با آن باقی بماند. به طور گسترده‌ای به این موضوع استناد شده‌است (بیش از ۱۰۰۰ بار در سال ۲۰۰۵، در یک انتظام جاییکه ۵۰ استناد اندک هستند)، و این یک سهم قابل توجهی را برای نظریه مارکسی فراهم می‌سازد با این استدلال که سرمایه داری به منظور اطمینان از تکثیر خود فضا را نابود می‌کند. ماتریالیسم دیالکتیک کارهای بعدی هاوری، به ویژه محدودیت‌های تئوری پیچیده برای سرمایه را(۱۹۸۲)هدایت می‌کند. افزون برآن LTC، تجزیه و تحلیل جغرافیایی رادیکال سرمایه داری، و چندین کتاب در مورد فرایندهای شهری و زندگی شهری آن را دنبال می‌کنند. وضعیت پست مدرنیته (۱۹۸۹)، در حالی که استاد در آکسفورد بود نوشته شده‌است که کتاب پرفروشی بود (لندن مستقل آن را به عنوان یکی از پنجاه کاری بیشترین اهمیت را در میان آثار غیر داستانی چاپ شده از سال ۱۹۴۵ دارد نامگذاری شد). که این نقد ماتریالیستی از ایده‌ها و استدلال‌های پست مدرن است، این در واقع نشان دهنده ظهور تناقضات در درون نظام سرمایه داری به خودی خود می‌باشد. عدالت، طبیعت و جغرافیای تفاوت (۱۹۹۶) بر عدالت اجتماعی و زیست محیطی تمرکز می‌کند (هر چند چشم انداز دیالکتیکی آن خشم برخی از سبزها را به خود جذب کرده‌است). فضاهای امید(۲۰۰۰) موضوعی آرمانی است و ممکن است مخالفتی با نحوه تفکر سوداگرانه درباره چگونگی نگاه به جهان بینی جایگزین نداشته باشد.

واکنش‌های انتقادی به آثار هاروی هم‌چنان ادامه دارد. در همان سال‌های نخست، اندک علاقهٔ موجود بین هاروی و طرفداران "علم جغرافیای کمی و بدون جنبهٔ سیاسی" که نمایندهٔ برجستهٔ آن برایان بری (Brian Berry) از دانشگاه تگزاس در دالاس بود، از میان رفت. تعهد مداوم هاروی به مارکس، منجر به تجدیدنظر منتقدان در مورد او و در برخی موارد بی‌اعتبار دانستن آثارش از سوی محققان دیگر شده‌است. یکی از تازه‌ترین ارزیابی‌های انتقادی در مورد او (کاستری و گریگوری، ۲۰۰۶)، به تفضیل به این موضوع پرداخته‌است. علی‌رغم این اوضاع، سخنرانی‌های آنلاین هاروی پیرامون نظام سرمایه، محبوبیت فراوانی یافته‌است، به‌طوری که بین ژوئن ۲۰۰۸ و مارس ۲۰۱۰ بالغ بر ۰۰۰/۷۰۰ صفحه از دیدگاه‌های مخاطبان به دستش رسیده‌است.

کتاب‌های هاروی به طور گسترده‌ای به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌است، علی‌الخصوص به زبان‌های کره‌ای، اسپانیایی، ژاپنی، و ایتالیایی. همچنین برخی از آثار او به زبان‌های عربی، ترکی، نروژی، پرتغالی، روسی، آلمانی، یونانی، چینی، لهستانی، سوئدی و رومانیایی ترجمه شده‌است. او موفق به دریافت درجهٔ دکترای افتخاری از "روسکیلد" (دانمارک)، "بوینس آیرس" (آرژانتین)، "آپسالا" (سوئد)، "دانشگاه ایالت اوهایو" (ایالات متحد آمریکا)، "دانشگاه لاند" (سوئد) و "دانشگاه کنت" (بریتانیا) شده‌است. از دیگر جوایزی که هاروی دریافت کرده‌است می‌توان به این موارد اشاره کرد: "نشان طلای اندرس رتزیوس (Anders Retzius Gold Medal) از انجمن انسان‌شناسی و جغرافیای سوئد، "نشان پترون (Patron’s Mental) از انجمن پادشاهی جغرافیا، و "جایزه بین‌المللی Vautrin Lud در رشتهٔ جغرافیا" از فرانسه. وی در سال ۱۹۹۸ به عضویت "آکادمی بریتانیا" درآمد، و در سال ۲۰۰۷ برای عضویت در "آکادمی هنرها و علوم آمریکا" انتخاب شد.[۳]

کتاب‌شناسی[ویرایش]

  • تبیین در علم جغرافیا (۱۹۶۹)
  • عدالت اجتماعی و شهر (۱۹۷۳) (به فارسی برگردانده شده‌است.)
  • محدودیت‌های نظام سرمایه (۱۹۸۲)
  • شهری‌شدن سرمایه (۱۹۸۵) (با ترجمهٔ عارف اقوامی مقدم و توسط نشر اختران انتشار یافته‌است)
  • آگاهی و تجربهٔ شهرنشینی (۱۹۸۵)
  • شرایط پسامدرنیته (۱۹۸۹)
  • تجربهٔ شهرنشینی (۱۹۸۹)
  • ترزا هایتر، دیوید هاروی (۱۹۹۴) کارخانه و شهر: داستان کارگران خودروسازی Cowley در آکسفورد.
  • عدالت، طبیعت و جغرافیای تفاوت‌ها (۱۹۹۶)
  • کنفرانس کلان‌شهرها: امکان شهرنشینی دنیا (۲۰۰۰)
  • مختصات امیدواری (۲۰۰۰)
  • مختصات نظام سرمایه: به سوی یک علم جغرافیای انتقادی (۲۰۰۱)
  • امپریالیسم نو (۲۰۰۳)
  • پاریس، پایتخت مدرنیته (۲۰۰۳)
  • تاریخ مختصر نولیبرالیسم (۲۰۰۵) (با ترجمهٔ محمود عبدالله‌زاده و توسط نشر اختران انتشار یافته‌است)
  • مختصات نظام سرمایه‌داری جهانی: به سوی نظریهٔ توسعهٔ ناموزون جغرافیایی (۲۰۰۶)
  • محدودیت‌های اصلاح نظام کنونی سرمایه (۲۰۰۶)
  • مانیفست کمونیست- درآمدی نو (۲۰۰۸)
  • جهان‌وطنی و جغرافیای آزادی (۲۰۰۹)
  • عدالت اجتماعی و شهر: ویرایش جدید (۲۰۰۹)
  • یک مکمل برای سرمایهٔ مارکس (۲۰۱۰)
  • معمای سرمایه و بحران‌های نظام سرمایه‌داری (۲۰۱۰)

منابع[ویرایش]

  1. Gill, J. (2009) Giddens trumps Marx but French thinkers triumph, Times Higher Education, 26 March 2009
  2. Andrew R. Bodman, "Weavers of influence: the structure of contemporary geographic research", Transactions of the Institute of British Geographers N.S. , v. 16 no. 1 (1991). On line version rev. 9 October, 1990.
  3. David Harvey (2010). "The enigma of capital: and the crises of capitalism". Profile Books. ISBN 1-84765-201-8.