پرولتاریا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

پرولتاریا، یا طبقه کارگر از جمله واژگان مارکسیسم و کمونیسم به شمار می آید و در توصیف طبقه پایین جامعه به کار می رود. این طبقه پس از انقلاب صنعتی شکل گرفته و پیش از آن سابقه تاریخی نداشته است. پرولتاریا طبقه ایست که "مولد ارزش" به شمار می رود اما سهمی از "ارزش" و "سود" نمی برد. مارکسیسم تقابل این طبقه با بورژوازی را طبیعت تاریخ برمی شمرد.

[ویرایش] پرولتاریا از دیدگاه مارکسیسم

واژه پرولتاریا از واژه ی لاتین Proles به معنای فرزند گرفته شده است و در واقع به طبقه ای گفته می شود که جز فرزند ثروت دیگری ندارند. در نظریه مارکسیسم، پرولتاریا کسانی هستند که مالک ابزار تولید نمی باشند. انها صرفاً کارگران حقوق بگیر هستند.
از دیدگاه مارکسیسم، پرولتاریا و بورژوازی در منصب های ضد هم قرار دارند چون (برای مثال) در حالی که کارگران کارخانه ناخوداگاه تمایل زیادی به افزایش حقوق دارند، صاحبان انها برعکس دوست دارند حقوق پرداختی کارگران تا جای ممکن پایین باشد.

[ویرایش] منابع

• ویکیپدیای انگلیسی