زبان‌های ایروکویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
زبان‌های ایروکویی
پراکنش:شرق آمریکای شمالی
تبار:یکی از خانواده‌های زبانی اصلی
نیا:نیاایروکویی
زیرگروه‌ها:
ایروکویی شمالی
ISO 639-2 and 639-5:iro
Iroquoian langs.png
گسترهٔ زبان‌های ایروکویی پیش از ورود اروپاییان.

خانوادهٔ زبان‌های ایروکویی (انگلیسی: Iroquoian languages) یکی از خانواده‌های زبانی سرخ‌پوستان آمریکای شمالی است. زبان‌های ایروکویی به فقدان کلی هم‌خوان‌های لبی مشهورند. زبان‌های این خانواده چندترکیبی و هسته‌نشان‌دار[۱] هستند.[۲]

خانوادهٔ زبان‌های ایروکویی در نواحی اطراف رودخانه سنت لارنس و دریاچه‌های ایری و آنتاریو رایج‌اند و قلمرو زبان‌های آلگانکی در این ناحیه را به دو بخش مجزا تقسیم کرده‌اند. زبان‌های موهاک، آنیده و سنه‌کا ازجمله اعضای خانواده ایروکویی به‌شمار می‌آیند. زبان‌های جنوبی این خانواده، چروکی و تاسکارو هستند که در ایالت‌های کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی و تنسی گفتگو می‌شوند. در جنوب شرقی ایالات متحده، زبان‌های ماسکوگی رایج‌اند. این خانواده شامل زبان‌های آلاباما، کریک - مینول، چاکتاو و میکاسوکی است.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. head-marking
  2. Mithun, Marianne. "Grammaticalization and Polysynthesis: Iroquoian" (PDF). Johannes-Gutenberg-Universität Mainz. Retrieved June 8, 2015.
  3. آرلاتو، آنتونی: درآمدی بر زبانشناسی تاریخی. ترجمه یحیی مدرسی. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی. وزارت فرهنگ و آموزش عالی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، شماره ۷۲۶. تهران ۱۳۸۴. ص۶۹.