پرسبیتری
اعضای فرقه پرسبیتریها (Presbyterian) که در قرن اول میلادی برای نخستین بار سنگ بنای این فرقه را گذاشتند، یهودیانی بودند که به آمدن عیسی مسیح عقیده داشتند و به تعالیم و گفتههای او معتقد بودند.
به تدریج این فرقه به خاورمیانه و دیگر نقاط جهان نیز رفت. در قرن چهارم میلادی و پس از ۳۰۰سال تعقیب و گریز از چنگ امپراتوری روم، امپراتور کنستانتین اجازه داد کلیسای آنها تأسیس شود. شرقیها با زبان یونانی و غربیها با زبان لاتین در این مکتب همیشه به مشاجره مشغول بودند و در نهایت اروپا تحت حمایت کلیسای کاتولیک روم و شرق تحت کلیسای ارتدوکس قرار گرفت. در روم این نظام دستنخورده ماند تا قرن ۱۵ و رنسانس که با صنعت چاپ، انجیل چاپ و منتشر شد و متفکران به اظهارنظر درباره آن پرداختند و بیشتر نقدها متوجه کلیسای کاتولیک روم بود.
در چنین اوضاعی مارتین لوتر پروفسور و کشیش آلمانی در سال ۱۵۱۷ نهضتی به عنوان رفرم پروتستان راه انداخت. ۲۰ سال بعد کشیش فرانسوی _ سوئیسی به نام جان کالوین به عنوان «الهیات اصلاح شده» به بررسی رابطه خدا و بنده پرداخت. جان ناکس اسکاتلندی که همکلاسی کالوین بود تعالیم او را با خود به اسکاتلند برد و پس از آن در انگلستان، هلند و فرانسه نیز میشد آموزههای کالوین را دید. فرانسیس ماکمی در سال ۱۶۸۳ نخستین کلیسای پرسبیتری را در ایرلند و پس از آن در سال ۱۷۰۶ در فیلادلفیای آمریکا تأسیس کرد. عقیده این فرقه به نگاه متفاوت در رابطه دینی است که آن را با دید اجتماعی نگاه میکنند و به نسبت عملگرا به شمار میآیند.
منابع [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ پرسبیتری موجود است. |
- حسین حمیدی نیا، «ایالات متحده آمریکا»، (دفتر مطالعات سیاسی و بینالمللی، تهران، ۱۳۸۲)، چاپ اول
 |
این یک نوشتار خُرد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
