مرقیونیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مرقیون در حال آموزش پیروانش

مَرقیونیه یا مذهب مرقیون یا مارسیون گروهی از مسیحییان اولیه با اندیشه‌هایی نزدیک به مانوی‌گرایی بودند که کانونشان در خراسان بوده‌است.

آنها نام خود را از پیشوایشان مرقیون--از مسیحیان آسیای کوچک که پیرامون ۱۴۴ در رم می‌زیست- داشته‌اند. مرقیونیه پیرو ثنویت بوده و به دو بنیاد نور و تاریکی باورمند بوده‌اند. همچنین بر اصلی سوم که میانش اختلاف داشته‌اند نیز باورمند بوده‌اند. برخی عیسی را آن اصل سوم دانسته‌اند وبرخی عیسی را پدیدآمده از آن بنیاد سوم می‌دانستند. آنها انجیل ویژه‌ای هم داشته‌اند.

مرقیون بر این باور بود که عیسی فرستادهٔ خداست و پطرس سالار حواریان او. به دید مسیحیت پیوندی با عهد عتیق و یهودیت نداشت. او یهوه خدای تورات را خشن‌تر از خدایی که در عهد جدید تعریف شده‌است می‌دانست. مرقیون انجیلی ویژهٔ خود را داشت که در آن گزیدهٔ مورد پسندی را از انجیل‌های پیشین بیرون کشیده‌بود.

مرقیونیه پرهیز از چربی و نوشیدنی‌های الکلی و نیز نماز روزانه را شرط رستگاری و رهایی از شیطان می‌دانستند. همچنین گفته‌شده که آنها خطی ویژه نیز داشته‌اند.

مرقیون، به صلیب رفتن عیسی را انکار می‌کرد، او و پیروانش مثل برخی دیگر گنوستیک‌ها معتقد بودند که چهره عیسی مسیح با وی جابجا شد و شمعون قیروانی به جای عیسی به صلیب رفت.[۱]

اندیشهٔ مرقونیه از سوی کلیسای مسیحی رم مورد تکفیر قرار گرفت. با این همه آیین مرقونیه در خاور و باختر جهان پراکنده‌شد. در غرب این جنبش ۳۰۰ سال پایید. ولی در شرق و به ویزه بیرون از مرزهای امپراتوری بیزانس تا چند شده پس از آن هم پایدار ماند. در آینده در خاور زمین و در جاهایی که اندیشهٔ مرقونیه رواج داشت مانوی‌گری جانشین آن گشت.

ابن ندیم از آنها یاد کرده‌است. مانی پیامبر با آیین ایشان آشنایی داشته و درآوردن مانوی‌گری از ایشان تاثیر پذیرفته‌است.

پانویس[ویرایش]

  1. تاریخ کلیسای قدیم در امپراطوری روم و ایران صفحه ۱۹۳

منابع[ویرایش]

  • لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ مرقیونیة
  • عبدالحسین زرینکوب، تاریخ ایران بعد از اسلام، انتشارات امیرکبیر، ISBN 978-964-00-0064-9
  • تاریخ کلیسای قدیم در امپراطوری روم و ایران، تالیف و. م. میلر ترجمه علی نخستین، انتشارات اساطیر
  • دانشنامهٔ ادیان