خداجو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خداجو
کشور ایران
استانآذربایجان شرقی
شهرستانمراغه
بخشسراجو
نام(های) پیشینخراجو
سال شهرشدن۱۳۷۸
مردم
جمعیت۱۸۲۴
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱۴۹۰ متر
اطلاعات شهری
شهردارمهندس شیری
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۴۱


خُداجو (پیش‌تر: خَراجو) یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی ایران است. این شهر مرکز بخش سراجو شهرستان مراغه است.[۱] شهر خداجو (با نام قدیمی و اصلی خراجو)، مرکز بخش سراجو و در حدود ۳۰ کیلومتری شرق مراغه و ۲۶ کیلومتری جنوب کوه سهند واقع شده‌است؛ و با روستاهایی چون: ملاقاسم، شیخ جان، بلوک آباد، گلستان سفلی، گلستان علیا، صومعه سفلی و تازه کند همسایه می‌باشد.

جمعیت[ویرایش]

بر اساس آمار سرشماری عمومی نفوس و مسکن آمار سال ۱۳۹۰در حدود ۱۵۸۴ و در سرشماری آمار نفوس و مسکن در سال 1395،[۲] ۱۸۲۴ نفر (۵۷۴ خانوار، ۸۷۲ مرد و ۹۵۲ زن) بوده‌است. شهر خداجو (روستای خراجو) تا سال ۱۳۷۳ تابع بخش مرکزی شهرستان مراغه بوده که در سال ۱۳۷۴ طی تصمیمات هیئت دولت به بخش و در سال ۱۳۷۷ به شهر ارتقا یافت.

نام شهر[ویرایش]

در سال ۱۳۹۰ نام شهر از خراجو به خداجو تغییر کرد. سابقاً اسم نوشتاری شهر «خراجو» بوده‌است. نام خراجو از ابتدای پیدایش این شهر بر روی آن بوده‌است[نیازمند منبع]

آثار تاریخی[ویرایش]

برخی آثار تاریخی شهر خداجو عبارت اند از:

  • کوه قره بابا: این محوطه در کنار پل راه‌آهن مراغه به میانه واقع شده‌است.
  • محوطهٔ خرابلر (خرابالار) و تپهٔ زینال (زینال تپه سی)

وجه تسمیهٔ بعضی از جای‌ها:

  1. آغ قایا اوستو: به خاطر وجود تخته سنگ‌های سفید بزرگ (قیه=صخره)
  2. آغ یئرلر: سفید بودن خاک زمین
  3. چتین دره: به خاطر وجود پیچ‌ها و ارتفاع زیاد دره (چتین=سخت، دشوار)
  4. داش بولاغ: سنگی بودن چشمه

و از سایر اسامی طبیعت خداجو می‌توان به: بالی درسی، ایلاتلار یولی، مشه آرخی، داش بلاغی، قارقا درسی، دیمان درسی، جادا درسی و… اشاره کرد.

منابع[ویرایش]

  1. http://sdil.org/index.aspx?siteid=1&siteid=1&pageid=1285
  2. «درگاه ملی آمار > سرشماری عمومی نفوس و مسکن > نتایج سرشماری > جمعیت به تفکیک تقسیمات کشوری سال 1395». دریافت‌شده در ۲۰۱۷-۰۷-۰۳.

https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395