عفونت

عفونت(در انگلیسی Infection) به ورود، رشد و نمو میکروب‌ها و یا انگل در زخم و یا یک اندام از موجود زنده (میزبان) می‌گویند. اندامگان میکروبی از بدن میزبان به عنوان منبع و محل رشد و نمو و تکثیر استفاده می‌کند و اغلب باعث بیماری می‌گردد. عامل عفونت می‌تواند انواع انگل، ویروس، پریون، باکتری، ویروئید و قارچ را شامل گردد.
بدن میزبان بطور طبیعی بوسیله سیستم ایمنی، آغاز به مبارزه با عامل خارجی و عفونتزا مینماید و در مراحل آغازین پدیده التهاب را به همراه دارد. در این میان با کمک دارو میتوان به بهبود بدن عفونی شده کمک کرد و بخش پزشکی مختص به آن، پزشکی بیماریهای عفونی نام دارد. معمولا اگر یک زخم پس از ۴۸ ساعت کاملاً بهبود نیافت احتمالاً به علت ورود گرد و غبار ویا نسوج مرده و میکروب‌هایی که در زخم مانده‌اند عفونی شده‌است.

تشخیص عفونت

تشخیص عفونت بصورت آنی ممکن نیست اما در صورت تردید پزشک به وجود عفونت، آزمایشهای خون، ادرار و یا کشت خلط ریه گام ابتدایی خواهد بود. همچنین انجام رادیوگرافی سینه و آزمایش مدفوع به تشخیص عفونت کمک خواهد کرد. برای اطمینان از اینکه منشا عفونت، مغز نمیباشد، پزشک میتواند از مایع مغزی نخاعی(CFS) نمونه گرفته و آنرا مورد آزمایش قرار دهد.
در کودکان وجود سیانوز (کبودی پوست)، تاکی پنی (تنفس تند) و وجود بثورات جلدی نشانه ای از عفونت حاد میباشد. از علایم مهم دیگر میتوان به وجود تب بالاتر از 39 درجه سانتیگراد اشاره نمود. تشخیص عامل عفونت، از پارامترهای مهم پزشکی میباشد که باید هرچه زودتر انجام گردد تا پزشک بتواند نوع درمان را مشخص کند چراکه عفونت ویروسی قابل مداوا بوسیله داروهای آنتی بیوتیک نیست.

علایم و نشانه ها

• خستگی مزمن و ماندگار بیشتر از سه ماه
• کاهش متداوم وزن بدن
• تعریق شبانه
• احساس درد و سوزش مبهم در تمام بدن

پیشگیری و درمان

بنا به تشخیص عامل عفونت، پزشک میتوتند از آنتی بیوتیک(عفونت باکتریایی)، ضد ویروس ها(مانند آسایکلوویر)، ضد قارچها(مانندآمفوتریسین) و یا ضد انگل(مانند مبندازول) استفاده نماید. بسته به شدت عفونت، پزشک میتواند نوع تجویز دارو را از خوراکی به تزریقی تغییر دهد.
از راههای پیشگیری در مقابل شیوع عفونت میتوان به شستشوی مداوم دستها، استفاده از دستکش در تماس با فرد عفونی، استفاده از ماسک در شرایط اپیدمی و جداسازی زباله های عفونی نام برد.

جستارهای وابسته

• انتقال عفونت