ایبوپروفن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایبوپروفن
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
(RS)-۲-(۴-(۲-methylpropyl)phenyl)propanoic acid
داده‌های بالینی
نام تجاری Advil, Brufen, Motrin, Nurofen, etc.
AHFS/Drugs.com monograph
مدلاین پلاس a682159
Licence data US FDA:link
رده بارداری C(AU) D(US)
وضعیت حقوقی Unscheduled (AU) OTC (CA) GSL (UK) OTC (US)
تجویز Oral, rectal, topical, and intravenous
داده‌های فارماکوکینتیکی
فراهمی زیستی ۴۹–۷۳٪
پیوند پروتئینی ۹۹٪
متابولیسم Hepatic (CYP2C9)
نیمه‌عمر ۱٫۸–۲ h
دفع Renal
شناسه
شماره سی‌ای‌اس ۱۵۶۸۷-۲۷-۱ YesY
ATC code C01EB16 G02CC01 M01AE01 M02AA13
پاب‌کم CID ۳۶۷۲
IUPHAR ligand ۲۷۱۳
بانک‌دارو DB01050
کم‌اسپایدر ۳۵۴۴ YesY
UNII WK2XYI10QM YesY
KEGG D00126 YesY
ChEBI CHEBI:۵۸۵۵ YesY
ChEMBL CHEMBL521 YesY
داده‌های شیمی
فرمول C۱۳H۱۸O۲ 
وزن مولکولی ۲۰۶٫۲۹ g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
Physical data
دمای ذوب ۷۶ °C (خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�» °F)
 YesY(what is this?)  (verify)

ایبوپروفن (به انگلیسی: Ibuprofen)

رده درمانی: داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی

اشکال دارویی: قرص ، شربت

موارد مصرف[ویرایش]

ایبوپروفن یا بروفن داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است که برای تسکین علائم آرتریت (التهاب مفصل)، دیسمنوره (قاعدگی دردناک)، حملات نقرس و آسیب‌های حین ورزش و نیز به عنوان تب‌بر و ضد درد به ویژه در دردهای ناشی از التهاب استفاده می‌شود.

این دارو بیشتر با نام ژنریک بروفن (Brufen) شناخته می‌شود. ادویل (Advil)، موترین (Motrin) و نورفن (Nurofen) از دیگر نام‌های ژنریک آن هستند.

سازمان بهداشت جهانی بروفن را در فهرست داروهای اساسی قرار داده است. این فهرست داروهایی را در بر می‌گیرد که باید در هر مرکز درمانی موجود باشند[۱].

مشخصات[ویرایش]

فرمول شیمیایی بروفن C۱۳H۱۸O۲ است. نقطه ذوب آن ۷۶ درجه سانتی‌گراد و درصد چسبندگی آن به پروتئین پلاسما ۹۹٪ است. از طریق ادرار دفع می‌شود و نیمه عمر آن حدود ۲ ساعت است. در سه فرم خوراکی، موضعی (پماد) و مقعدی (شیاف) موجود است. پماد بروفن برای آسیب‌دیدگی‌های هنگام ورزش استفاده می‌شود.

تاریخچه[ویرایش]

بروفن در دههٔ ۱۹۶۰ توسط گروهی به سرپرستی استوارت آدامز در انگلیس اختراع[۲] و در سال ۱۹۶۹ به عنوان علاجی برای آرتریت روماتوئید وارد داروخانه‌های بریتانیا و آمریکا شد. گروه بوتس[۳] شرکت سازندهٔ بروفن در سال ۱۹۸۷ جایزهٔ ملکه برای دستاوردهای فنی[۴] را برای ساخت این دارو دریافت کرد.[۵]

مصرف[ویرایش]

بروفن در دوز ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم در بیشتر کشورها بدون نسخه فروخته می‌شود. مدت تأثیر آن با توجه به مقدار از ۴ تا ۸ ساعت متغیر است. مقدار مصرف با توجه به شدت علائم بیماری و وزن بدن تعیین می‌شود؛ معمولاً ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم (کودکان ۵-۱۰ م. گ\ک. گ) در ۴ تا ۶ ساعت و تا حداکثر ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ میلی‌گرم در روز. با تجویز پزشک حد نهایی مصرف روزانه ممکن است تا ۳۲۰۰ م. گ افزایش یابد.

بر پایه تحقیقی بروفن در کاهش دردهای پس از جراحی از ترامادول مؤثرتر است.[۶]

بروفن به دلیل خصوصیات ضدالتهابی‌اش گاهی برای درمان آکنه نیز استفاده می‌شود. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف طولانی مدت آن احتمال ابتلا به پارکینسون را کاهش می‌دهد. همچنین ممکن است در هیپوتانسیون اورتواستاتیک (افت ناگهانی فشار خون در هنگام ایستادن) نیز مفید باشد.

عوارض جانبی[ویرایش]

مصرف دراز مدت بروفن مانند سایر ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی خطر حمله قلبی را بالا می‌برد[۷][۸].

بروفن در ایران به شکل قرص‌های ۲۰۰ و ۴۰۰ میلی‌گرمی موجود است. در برخی کشورها مانند اسپانیا قرص‌های ۶۰۰ و در مکزیک ۸۰۰ م. گ آن نیز فروخته می‌شود. در آلمان نیز کپسول‌های ۶۰۰ و ۸۰۰ م. گ با نسخه فروخته می‌شود، در حالی‌که قرص‌های ۴۰۰ م. گ نیاز به نسخه ندارد. در ایالات متحده نیز از ۱۹۸۴ تاکنون بدون نسخه در دسترس است.

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ایبوپروفن موجود است.