ارسنجان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ارسنجان
ارسنجون
نمای از باغات ارسنجان.jpg
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان فارس
شهرستان ارسنجان
بخش مرکزی
مردم
جمعیت ۱۷٬۶۴۲ نفر[۱]
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۱۶۳۸ متر
اطلاعات شهری
ره‌آورد انار

اَرسَنجان(به پارسی میانه: ارسنگان ) یکی از شهرهای استان فارس است و در فاصله ۱۲۰ کیلومتری شمال شرقی شیراز قرار دارد. این شهر در بخش مرکزی شهرستان ارسنجان قرار دارد.[۲] بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت ارسنجان برابر با ۱۷٬۶۴۲ نفر بوده‌است[۳].

پیرامون ارسنجان را جنگلهای سرسبز بناب و کوههای سربلند با مناظر بدیع احاطه کرده‌است. از مناظر دیدنی ارسنجان می‌توان به جنگلهای سرسبز طبیعی بناب، فیجان، خلیل بگ، تنگ شکن و چشمه سارها ارتفاعات دال نشین کوه‌های قلات، دریاچه طشک، غار ضحاک، چشمه شیرخون، پیر باصفا، تک درخت روییده بر سنگ (مروارید سبز) و باغهای سرسبز شمال و غرب جنوب ارسنجان اشاره کرد. با توجه به اینکه آب بناب از وسط جنگل با پوشش کانال در تمام فوصل سال جاری است مکان مناسبی جهت توسعه تفرجگاه می‌باشد.

وجه تسمیه[ویرایش]

اسم اولیه این شهرستان ارسنگان بوده، که از دو بخش ارسن به معنای خوش آب و هوا و گان به معنای جا و مکان تشکیل شده. بعد از یورش اعراب به ایران و تغییر زبان ایرانیان نام این شهر به ارسنجان تغییر یافته‌است.

ویژگی‌های تاریخی[ویرایش]

شهر ارسنجان در کتب گذشته همچون فارسنامه ناصری، آثار العجم فرصت الدوله شیرازی، بستان السیاحه زین العابدین صوفی، دائرةالمعارف علامه دهخدا از آن نام برده‌اند، اما تاریخ صحیح و دقیقی که بتوان بر آن استناد جست و سال بنای این شهر را دانست در دست نیست.[نیازمند منبع]

شهرستان ارسنجان دارای بالغ بر چندین آثار باستانی، میراث فرهنگی و گردشگری مانند مسجد جامع، مدرسه سعدیه، ایوان قدمگاه مربوط به دوره هخامنشی، قلاتخوار، جمال آباد، تل مهره‌ای(کمال آباد)، قصر منوچهر، مربوط به دوره ساسانی، تل تیموریان و تل کاخ، سد دختر، چشمه گمبان و...[نیازمند منبع]

شاعرانی چون میرزا محمود خان آغاز، میرزا مصطفی خان انجام، ناصر الدین خان سالار، سکینه آغازی ارسنجانی و دکتر مهدی حمیدی شیرازی که از بازماندگان الله وردی خان سردار مشهور دوره ی صفویه و حاکم فارس هستند و به خاندان ابراهیمی مشهورند از شاعران کهن ارسنجان هستند.[نیازمند منبع]

زبان، فرهنگ و آداب و رسوم، قومیتها[ویرایش]

زبان اصلی مردم این شهرستان فارسی است

درختان و پوشش گیاهی ارسنجان[ویرایش]

درختان این منطقه شامل درختان کهن بنه، الوک، بلوط، انجیر کوهی، گز، تنگز را شامل می‌شود و گیاهانی چون جاشیر، آویشن برگ پهن، آویشن برگ نازک، کنگر، قارچ کوهی، بن سرخ، پیازوک، پونه، نعنای وحشی، گل یخ، زعفران و بسیاری از این قبیل می‌باشد.

آثار تاریخی[ویرایش]

از آثار تاریخی این شهرستان می توان به آثار زیر اشاره کرد:

از دیگر آثار می توان به قلعه ی گچی مربوط به زمان اسماعیلیه ، آسیاب آبی تل سفید ، تنوره و برج آسیاب ملکشاه و سد دختر نام برد .

جاذبه های گردشگری[ویرایش]

از مناظر دیدنی ارسنجان می توان به موارد زیر اشاره نمود:

و باغ های سر سبز شمال ، غرب و جنوب اشاره کرد .

ره آورد ارسنجان[ویرایش]

از سوغات ارسنجان می‌توان اقلامی چون رب انار ارسنجان که زبانزد مردم در دنیاست را نام برد. از دیگر سوغات ارسنجان می‌توان از حلوای سین، آبنبات مشهور ارسنجان، زرد انار، سفیداب، بنه، اناردانه و تک یاد کرد.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

گالری تصاویر[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی بر حسب سواد». وب‌گاه رسمی مرکز آمار ایران. بازبینی‌شده در آبان ۱۳۹۰. 
  2. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
  3. جمعیت-مرکز آمار ایران
  4. زارعی، محمدمهدی. سیمای گردشگری ارسنجان. انتشارات نوید شیراز، 1391. 

بکهدان.بلگفا دات کام!