علامرودشت
| علامرودشت | |
|---|---|
 |
|
| کشور |  ایران |
| استان | فارس |
| شهرستان | لامرد |
| بخش | علامرودشت |
| نام(های) قدیمی | چاهعینی |
| سال شهرشدن | ۱۳۷۵ |
| مردم | |
| جمعیت | ۵۰۰۰ نفر |
| زبان گفتاری | فارسی |
| مذهب | اسلام، شیعه |
| جغرافیای طبیعی | |
| ارتفاع از سطح دریا | ۴۷۰ متر از سطح دریا |
| آبوهوا | |
| میانگین دمای سالانه | ۲۵ درجه سانتیگراد |
| میانگین بارش سالانه | ۲۶۱ میلیمتر |
| اطلاعات شهری | |
| شهردار | علیرضا رفیعی |
| پیششماره تلفنی | ۰۷۸۲۶۷۲ |
| وبگاه | شهرداری علامرودشت |
 علامرودشت
|
|
مختصات: ۲۷°۳۷′۱۴″ شمالی ۵۳°۰۰′۲۵″ شرقی / ۲۷.۶۲۰۵۶۹° شمالی ۵۳.۰۰۶۸۵° شرقی
علامرودشت (Alamarvdasht) شهری است در جنوب استان فارس ایران. این شهر در بخش علامرودشت از توابع شهرستان لامرد این استان قرار گرفته است.
محتویات |
جمعیت[ویرایش]
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهر علا مرودشت در سال ۱۳۸۵ برابر با ۳٬۵۰۲ نفر (۸۱۱ خانوار) بوده است [۱].
بر اساس سرشماری آبان ماه ۱۳۹۰ جمعیت شهر علامرودشت به ۴۰۵۲ نفر رسید که شامل ۹۶۹ خانوار، ۱۹۸۶ مرد و ۲۰۶۶ زن بوده است[۲].
سابقه تاریخی[ویرایش]
هرچند که آثار مکتوبی از گدشته در مورد قدمت منطقه علامرودشت در دست نیست، اما با توجه به وجود آثار تاریخی در پیرامون شهر علامرودشت می توان گفت که قدمت این سکونتگاه به پیش از اسلام بر می گردد. وجود خرابه های منازل زرتشتیان در قسمت غربی سبزپوشان علامرودشت معروف به تل گوری، به جا ماندن ویرانه های تل علامرودشت و تل جت مربوط به زمان گبرها و کشف سرستون ها و پایه های عمارتی بزرگ و سنگی در شمال غربی علامرودشت که به شکل سرستون های تخت جمشید است، خود از قدمت دیرین علامرودشت حکایت دارد. قدیمترین مأخدی که به اختصار از علامرودشت سخن گفته ، کتابی است از حقایق نگار خورموجی (۱۲۲۵-۱۳۰۱ق /۱۸۱۰ -۱۸۸۴م ) که نزدیک به ۱۵۰ سال پیش نگاشته شده است . خورموجی در مورد علامرودشت چنین نوشته است : بلوک اسیر و علامرودشت: این بلوک گرمسیر ، مردمش فقیر ، از سمت جنوبی شیراز به مسافت ۴۶ فرسخ (حدود ۲۵۰ کیلومتری راه آن روز شیراز به علامرودشت). حاصل این بلوک : خرما و غله و تنباکو ، و شکار این جلگه از وحوش آهو ، آبش از باران ، و اطواء هر قریه ، مشتمل بر سی خانوار الی ۲۵۰ خانوار. پس از وی میرزا حسن حسینی فسائی ، در چندین جای فارسنامه ناصری در باره علامرودشت مطالبی نوشته است که به این شرح است : بلوک علامرودشت ، از گرمسیرات فارس جنوبی شیراز است و درازی آن از قریه خلیلی تا کهنوی علیا ، هفت فرسخ ، پهنای آن از خشتی تا کلائی ، یک فرسخ و نیم ، محدود از جانب مشرق به نواحی لارستان ، و از شمال به بلوک خنج و از مغرب به بلوک اسیر ، و از جنوب به نواحی بلوک گله دار. محصولش گندم و جو دیمی و تنباکو که از آب چاه به عمل آوردند. در زمان سابق ، بلوکی آباد و معمور بود و نخلستانهای دیمی فراوان داشت و هر درخت نخلی بیفتاد، به جایش نخلی نکاشتند. در اوایل دولت قاجاریه (دامت شوکتها) علیرضا خان علامرودشتی، ضابط و حاکم این بلوک بود و اکنون کسی از او باقی نیست و کلانتر این بلوک حاجی حسین است و قصبه بلوک را سبز پوشان گویند. ۵۲ فرسخ از شیراز دور افتاده و دویست درب خانه از خشت و گل و چوب دارد و این بلوک را شانزده قریه آباد باشد.[۳] هسته اولیه این شهر مربوط به دو قلعه قدیمی به نام قلعه علامرودشت و قلعه جت و چند قلعه دیگر بوده است. پس از اقامت مردم آنجا به خارج از قلعه ها و منازل مستقل از یکدیگر گسترش یافته و به تدریج روستای قدیمی علامرودشت و روستای چاهعینی در اطراف این قلعه ها شکل گرفته است. البته تاریخ این تغییر مکان به روشنی مشخص نیست هرچند سالها این تغییر و تحول به طول انجامیده تا به شکل کنونی درآمده است. با شروع اصلاحات ارضی و ورود تکنولوژی جدید آبیاری، به تدریج حرکت های جمعیتی موجب توسعه تدریجی روستاها شد. لذا مرحله دوم توسعه روستا مربوط به بعد از سال ۱۳۴۰ می شود که بر اساس نرخ رشد طبیعی جمعیت در اطراف قلعه ها دو روستای چاهعینی و علامرودشت رشد و رونق بیشتری یافته و تقریبا از حدود ۴۰ سال پیش به این سو تعدادی از منارل مسکونی در حدفاصل چاهعینی و علامرودشت در سمت غربی ورودی علامرودشت به خنج ساخته شده و این توسعه تا سال ۱۳۵۸ بیشتر و بیشتر شده است به طوری که دو روستای چاهعینی و علامرودشت به هم متصل شده است بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۶۵ جهاد سازندگی اقدام به تهیه طرح هادی روستا می نماید و روستا در این مقطع معادل کل سطح روستا تا سال ۱۳۵۸ توسعه می یابد، یعنی تا سال ۱۳۷۰ وسعت روستا بیش از دو برابر می شود. در سال های دهه ۷۰ شمسی، بنیاد مسکن انقلاب اسلامی مقدار زیادی از اراضی منابع ملی واقع در طرح هادی با وسعت بیش از ۶۰ هکتار را تفکیک و به افراد واگذار نموده است، به همین دلیل در دهه ۷۰ باز هم وسعت شهر حدود دو برابر افزایش می یابد. در حالی که وسعت هسته روستا تا سال ۱۳۴۰ حدود ۵.۱ هکتار بوده است، بعد از دهه ۴۰ به ۲۵ هکتار افزایش یافته و در سال ۱۳۵۸ به ۴۵ هکتار افزایش می یابد و در سال ۱۳۷۰ به ۷۵ هکتار رسیده و در نهایت در سال ۱۳۸۰ وسعت شهر بیش از ۱۹۷ هکتار بوده است. در سال ۱۳۷۵ با مصوبه هیات وزیران مرکز بخش علامرودشت به شهر تبدیل گردید و نام مرکز این بخش از چاهعینی به علامرودشت تغییر یافت. شهرداری علامرودشت که مقدمات اولیه تأسیس آن پس از این سال آغاز شده بود، در خرداد ۱۳۷۷، رسما افتتاح شد.[۴]
منابع[ویرایش]
- ↑ درگاه ملی آمار ایران
- ↑ جغرافیای علامرودشت، تالیف هادی کریمی، انتشارات ایراهستان، ۱۳۹۱
- ↑ تاریخ و جغرافیا و بزرگان منطقه علامرودشت، علی رفیعی علامرودشتی، انتشارات صبح صادق، ۱۳۸۴
- ↑ شهرداری علامرودشت
جستارهای وابسته[ویرایش]
- فهرست شهرهای ایران
- استان فارس
- شهرستان لامرد
- بخش علامرودشت
- دهستان علامرودشت
- رود علامرودشت
- دشت علامرودشت
- گویش علامرودشتی
پیوند به بیرون[ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ علامرودشت موجود است. |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
