نشتارود

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نشتارود
نشته رود
Nasharood.JPG
کشور  ایران
استان مازندران
شهرستان تنکابن
بخش نشتا
مردم
جمعیت ۵۹۶۷ نفر
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۱۸- متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۱۶
میانگین بارش سالانه ۱۳۴۰ میلیمتر
روزهای یخبندان سالانه ۱۵ روز
اطلاعات شهری
پیش‌شماره تلفنی ۰۱۹۲

نَشتارود یکی از شهرهای استان مازندران در ایران است.

نشتارود با ۵۹۶۷ نفر جمعیت در فاصله ۵ کیلومتری شمال شرقی شهرتنکابن واقع در ۵۱ درجه و ۳ دقیقه طول شرقی و۳۶ درجه و۴۶ دقیقه عرض شمالی و در فاصله ۲۱۰ کیلومتری غرب ساری مرکز استان و ۲۳۲ کیلومتری شمال غربی تهران قرار دارد.

مردم نشتارود به زبان مازندرانی[۱] و فارسی گویش می‌کنند.[۲]

وجه تسمیه[ویرایش]

نشتا به معنی نشت آب بوده و به دلیل چشمه‌ها و رودخانه‌های فراوان در منطقه به ویژه گذر رود از مرکز شهر نشتارود نامیده شد.

رودخانه نشتارود[ویرایش]

این رودخانه از بلندی‌های میان‌بند و جنگلهای کله‌چال – علی‌سرا سرچشمه گرفته و به نام سفیدرود است پس از عبور از فقیه‌آباد به آن می‌پیوندد در مواقع پرآبی تا ۱٫۵ کیلومتری دریا برای قایقرانی کوچک موتوری یا پارو قابل استفاده است. عرض رودخانه بین ۱۵ تا ۳۰ متر متغیر است. آبادیهای مسیر عبارتند از: سفید آب – فقیه آباد – نشتارود.

جاذبه‌های تاریخی و گردشگری[ویرایش]

  • پلاژ بزرگ ساحلی نشتارود
  • منطقه جنگلی دینار سرا
  • مرداب نشتارود
  • منطقه جنگلی سفید آب و کوه سر
  • منطقه ییلاقی داغ کوه
  • آبشار کمیلیه و کوه سر و دینار سرا
  • اثر طبیعی و پارک ملی جنگلی خشکه داران
  • سواحل ماسه‌ای وزیبای دریای خزر
  • منطقه جنگلی تحقیقات کشاورزی طالش محله
  • موزه دیدنی حیات وحش خشکه داران
  • حمام سنگی باستانی مکرود

منابع[ویرایش]

  1. نصری اشرافی، جهانگیر (١٣٧٧). واژه نامه بزرگ تبری. به کوشش حسین صمدی و سید کاظم مداح و کریم الله قائمی و علی اصغر یوسفی نیا و محمود داوودی درزی و محمد حسن شکوری و عسکری آقاجانیان میری و ابوالحسن واعظی و ناصر یداللهی و جمشید قائمی و فرهاد صابر و ناعمه پازوکی. تهران: اندیشه پرداز و خانه سبز. ص. صفحه ۳۱ جلد اول. شابک ۰-۵-۹۱۱۳۱-۹۶۴ مقدار |isbn= را بررسی کنید: checksum (کمک). تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
  2. واژه‌نامه بزرگ تبری، گروه پدید آورندگان به سرپرستی: جهانگیر نصراشرفی و حیسن صمدی، سال 1377، جلد اول، ص 31