فیل‌بند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فیل‌بند
طبیعت فیلبند
طبیعت فیلبند
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان مازندران
شهرستان بابل
بخش بندپی غربی
نام محلی فل‌بند (فِل‌بَن)[۱]
مردم
جمعیت

اواسط پاییز تا اواخر زمستان خالی از سکنه

تابستان و بهار محل سکونت مردم ملکشاه و دیوا و مسافران
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۲۳۵۸ متر[۲]
اطلاعات روستایی
کد آماری ۰۱۶۱۶۱
پیش‌شمارهٔ تلفن ۰۱۱[۳]

فیل‌بند روستایی از توابع شهرستان بابل در استان مازندران ایران است. اهالی به این روستا فلبن می‌گویند که کوتاه شده فیل‌بند است. دسترسی به این روستا از جاده هراز آسان‌تر می‌باشد زیرا مسیر بابل آسفالت نبوده و پیچ و شیب‌های زیادی دارد و با ماشین غیر آفرود رفتن کمی مشکل می‌باشد لذا برای رسیدن به این روستا مسیر هراز و سنگچال بسیار آسان‌تر می‌باشد[۱]

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸ نفر (۴خانوار)؛[۴] و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.[۵] فیل‌بند، ییلاق اهالی روستای دیواملکشاه است که از دیرباز در ماه‌های گرم سال به آنجا می‌رفته‌اند. مراتع حوالی فیل‌بند در فصل گرم سال، چراگاه دام‌های اهالی دیواملکشاه‌هاست. فیل‌بند به دلیل سوز و سرما و بارش برف شدید، در طی مدت زمستان از سکنه خالی است.[۱]

مسیر راهی فیلبند[ویرایش]

مسیر ماشین رو که به فیلبند ختم می‌شود، جاده فرعی «منگل- چلاو» در مسیر جاده هراز (یک کیلومتر بعد از اولین تونل بعد از پلیس راه آمل می‌باشد که تماماً آسفالت بوده و جاده‌های اصلی داخل محل نیز آسفالت می‌باشد. یک مسیر دسترسی راه شوسه نیز از ییلاق شیخ موسی بخش بندپی شرقی به فیلبند وجود دارد. راه مال روی «کَرمیناپِی» نیز برای رسیدن به این روستا وجود دارد که از روستای دیوا و حدود ۳۰کیلومتر و جنگلی می‌باشد.[۱]

موقعیت جغرافیایی روستای فیلبند[ویرایش]

روستای فیلبند در جنوب غربی بابل، از جنوب به ییلاق ونه بن، از جنوب شرقی به روستاهای شیخ موسی و لهه بابل و از شمال غربی به روستای سنگ چال آمل ختم می‌شود. این روستا به دلیل ارتفاع زیاد آن از سطح دریا زمستان‌هایی سخت و با بارش برف سنگین همراه است و شاید یکی از دلایل نام گذاری این روستا هم همین باشد. در تابستان‌ها این روستا دارای هوای بسیار مطلوبی است که پذیرای مسافرانی بسیار و همچنین کوهنوردان می‌باشد.[۶]

گویش[ویرایش]

گویش محلی فیلبند گویش بابلی است که یکی از گویش‌های مازندرانی است یکی از مشخصه‌های اصلی ساخت‌آوایی آن نبود صامت /ž/ و وجود مصوّتِ /Ə/ به جای /e/است، که مانند یک واجگونه بعد از همزه و در واژه‌های عربی به کار می‌رود. در این گویش، گذشته نقلی و بعید متعدی و لازم با فعل کمکی «دار-/داشت-» ساخته می‌شود. مثلاً: بخردارمه ba-xƏrd-dār-mƏ (خورده‌ام)، و بخرداشتمه ba-xƏrd-dāšt-Ə-mƏ (خورده بودم).[۷]

گونه‌های درختی[ویرایش]

به دلیل سرمای شدید پاییز و زمستان، درختان رشد چندانی در فیلبند ندارند. از درختان تنها گونه‌های سیاه‌ریشه مانند آلوچه ترش، زرشک کوهی و انگور کوهی (به گویش محلی: گالش انگیر) و نیز درخت ون درآن می‌رویند. کشت درختانی چون گردو، فندق، سیب و آلبالو ناموفق بوده‌است و رشد اندکی دارند.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ «چشم‌انداز فراخ». همشهری شش و هفت. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۳. 
  2. “Maps, Weather, and Airports for Filband, Iran”. redirect to /world/. Retrieved 2015-10-03. 
  3. «اجرای طرح هم کد سازی تلفن ثابت»(فارسی)‎. وب‌گاه شرکت مخابرات ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۱۴. 
  4. «شناسنامه آبادی‌های کشور سال ۱۳۸۵». مرکز آمار ایران. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۳. 
  5. «نتایج سرشماری 1390 - شناسنامه آبادی‌ها». مرکز آمار ایران. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۳. 
  6. آپارات
  7. قریب، بدرالزمان: گذشته نقلی و بعید متعدی در سغدی و شباهت آنها با برخی از گویش‌های ایرانی نو. مترجم: فریدی، میترا. در: ویژه‌نامه «نامه فرهنگستان» اردیبهشت ۱۳۸۳ - شماره ۲. ص۵۷.

پیوند به بیرون[ویرایش]