فیل‌بند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فیل‌بند
طبیعت فیلبند
طبیعت فیلبند
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان مازندران
شهرستان بابل
بخش بندپی غربی
دهستان خوش‌رود
نام محلی فل‌بند (فِل‌بَن)[۱]
فیل‌بند بر ایران واقع شده‌است
فیل‌بند
۳۶°۰۹′۱۲″ شمالی ۵۲°۳۱′۴۳″ شرقی / ۳۶.۱۵۳۳۳° شمالی ۵۲.۵۲۸۶۱° شرقی / 36.15333; 52.52861
مردم
جمعیت کمتر از ۳ خانوار
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۲۳۵۸ متر[۲]
اطلاعات روستایی
پیش‌شمارهٔ تلفن ۰۱۱[۳]

فیل‌بند روستایی از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران است. اهالی به این روستا فلبن می‌گویند که کوتاه شده فیل‌بند است.[۱]

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان خوش‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸ نفر (۴خانوار)؛[۴] و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.[۵] فیل‌بند، ییلاق اهالی روستای دیواملکشاه است که از دیرباز در ماه‌های گرم سال به آنجا می‌رفته‌اند. مراتع حوالی فیل‌بند در فصل گرم سال، چراگاه دام‌های اهالی دیواملکشاه‌هاست. فیل‌بند به دلیل سوز و سرما و بارش برف شدید، در طی مدت زمستان از سکنه خالی است.[۱]

فیلبند واقع در شرق رودخانه هراز با ارتفاع ۲۳۵۸ متر از سطح دریا در ۵۲ درجه و ۳۱ دقیقه طول شرقی و ۳۶ درجه و ۹ دقیقه عرض شمالی، در ۴۵ کیلومتری جنوب شهرستان بابل قرار گرفته است.

مسیر راهی فیلبند[ویرایش]

تنها مسیری که به فیلبند ختم می‌شود، جاده فرعی «منگل- چلاو» در مسیر جاده هراز می‌باشد. راه مال روی «کَرمیناپِی» نیز برای رسیدن به این روستا وجود دارد.[۱]

موقعیت جغرافیایی روستای فیلبند[ویرایش]

روستای فیلبند در جنوب غربی شهرستان بابل و در بخش بندپی غربی، از جنوب به روستاهای ورزنه و نشل، از جنوب شرقی به روستاهای شیخ موسی، نیراسم و پاریجان و از شمال غربی به روستای سنگ چال ختم می‌شود. این روستا به دلیل ارتفاع زیاد آن از سطح دریا زمستان‌هایی سخت و با بارش برف سنگین همراه است و شاید یکی از دلایل نام گذاری این روستا هم همین باشد. در تابستان‌ها این روستا دارای هوای بسیار مطلوبی است که پذیرای مسافرانی بسیار و همچنین کوهنوردان می‌باشد.[۶]

گویش[ویرایش]

گویش محلی فیلبند گویش بابلی است که یکی از گویش‌های زیبای زبان مازندرانی است یکی از مشخصه‌های اصلی ساخت‌آوایی آن نبود صامت /ž/ و وجود مصوّتِ /Ə/ به جای /e/است، که مانند یک واجگونه بعد از همزه و در واژه‌های عربی به کار می‌رود. در این گویش، گذشته نقلی و بعید متعدی و لازم با فعل کمکی «دار-/داشت-» ساخته می‌شود. مثلاً: بخردارمه ba-xƏrd-dār-mƏ (خورده‌ام)، و بخرداشتمه ba-xƏrd-dāšt-Ə-mƏ (خورده بودم).[۷]

گونه‌های درختی[ویرایش]

به دلیل سرمای شدید پاییز و زمستان، درختان رشد چندانی در فیلبند ندارند. از درختان تنها گونه‌های سیاه‌ریشه مانند آلوچه ترش، زرشک کوهی و انگور کوهی (به گویش محلی: گالش انگیر) و نیز درخت ون درآن می‌رویند. کشت درختانی چون گردو، فندق، سیب و آلبالو ناموفق بوده است و رشد اندکی دارند.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ «چشم‌انداز فراخ». همشهری شش و هفت. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۳. 
  2. “Maps, Weather, and Airports for Filband, Iran”. redirect to /world/. Retrieved 2015-10-03. 
  3. «اجرای طرح هم کد سازی تلفن ثابت»(فارسی)‎. وب‌گاه شرکت مخابرات ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۱۴. 
  4. «شناسنامه آبادی‌های کشور سال ۱۳۸۵». مرکز آمار ایران. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۳. 
  5. «نتایج سرشماری 1390 - شناسنامه آبادی‌ها». مرکز آمار ایران. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۳. 
  6. آپارات
  7. قریب، بدرالزمان: گذشته نقلی و بعید متعدی در سغدی و شباهت آنها با برخی از گویش‌های ایرانی نو. مترجم: فریدی، میترا. در: ویژه‌نامه «نامه فرهنگستان» اردیبهشت ۱۳۸۳ - شماره ۲. ص۵۷.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]