سرخ‌رود

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

[۱]

سرخ‌رود
شهر
سرخ‌رود در ایران قرار گرفته‌است
سرخ‌رود
سرخ‌رود
موقعیت سرخ‌رود در نقشه
مختصات: ۳۶°۴۰′۱۰″ شمالی ۵۲°۲۶′۵۲″ شرقی / ۳۶٫۶۶۹۴۴°شمالی ۵۲٫۴۴۷۷۸°شرقی / 36.66944; 52.44778مختصات: ۳۶°۴۰′۱۰″ شمالی ۵۲°۲۶′۵۲″ شرقی / ۳۶٫۶۶۹۴۴°شمالی ۵۲٫۴۴۷۷۸°شرقی / 36.66944; 52.44778
کشور ایران
استانمازندران
شهرستان‌های ایرانمحمودآباد
بخشسرخ‌رود
جمعیت (۱۳۹۵)
 • جمعیت۶،۶۹۹
منطقهٔ زمانیساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۳:۳۰)
 • تابستان (DST)ساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۴:۳۰)

سرخرود یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر مرکز بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد است. جمعیت بومی این شهر (بافت الف) حدود دوازده هزار نفر است.

این شهر در ۶ کیلومتری غرب فریدون‌کنار و پانزده کیلومتری شرق محمودآباد در کنار دریای خزر و در انتهای مسیر رودخانهٔ هراز به دریای خزر قرار دارد.

کشاورزی (برنج)، ماهیگیری، شکار پرندگان وحشی و باغداری مهم‌ترین شغل‌های ساکنان این شهر می‌باشد. شکار پرندگان وحشی به روشی خاص و بسیار قدیمی در این شهر و دو روستا اطرافش انجام می‌شود که این روش شکار در حال حاضر فقط در این ناحیه از استان و حتی کشور انجام می‌شود. شهر سرخ رود ساحل های زیبا دارد.

از حیوانات بومی سرخرود می‌توان به روباه، جوجه تیغی، گربه وحشی (مردم محلی به آن بامشی شال گویند) و قاقم (نوعی راسو که مردم محلی به آن عروسک می‌گویند) نام برد. همچنین این شهر در زمستان میزبان چند هزار قوی مهاجر می‌باشد.

جمعیت[ویرایش]

بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۱۲،۳۴۵ نفر جمعیت بوده است.[۲] مردم سرخرود به زبان مازندرانی گویش می کنند.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. صابر محسنی ، سخنرانی ۱۳۹۷ پیرامون روز دانش آموز
  2. «تعداد جمعیت و خانوار به تفکیک تقسیمات کشوری براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵». مرکز آمار ایران.
  3. نصری اشرافی، جهانگیر (١٣٧٧). واژه نامه بزرگ تبری. به کوشش حسین صمدی و سید کاظم مداح و کریم الله قائمی و علی اصغر یوسفی نیا و محمود داوودی درزی و محمد حسن شکوری و عسکری آقاجانیان میری و ابوالحسن واعظی و ناصر یداللهی و جمشید قائمی و فرهاد صابر و ناعمه پازوکی. تهران: اندیشه پرداز و خانه سبز. ص. صفحه ۳۱ جلد اول. شابک ۰-۵-۹۱۱۳۱-۹۶۴ مقدار |شابک= را بررسی کنید: checksum (کمک).
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.