روغن حشیش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
روغن حشیش
Hemp extract fine.jpg
نوعی روغن حشیش
گیاه‌شناسیروغن حشیش
منشأ (های) گیاهیشاه دانه ایندیکا، شاه‌دانه ساتیوا، کانابیس رودرالیس (به ندرت)
بخش (های) گیاههمهٔ اجزا
منشأ جغرافیاییآمریکا، افغانستان
محتویات فعالتتراهیدروکانابینول، کانابینول، تتراهیدروکانابیوارین
وضعیت قانونی
  • AU: ممنوع
  • CA: برنامهٔ دوم
  • UK: کلاس ب
  • US: برنامهٔ یک
  • UN: برنامهٔ یک
  • EU: مجاز استفاده علمی

روغن حشیش یا روغن حش (به انگلیسی: Hash Oil) رزینی مایع یا نیمه جامد است که از گیاه شاه دانه یا حشیش استخراج می‌شود و خالص‌ترین محصول مصرفی شاه‌دانه به‌شمار می‌رود.

این مادهٔ توهم‌زا شکل متمرکزی از رزین‌ها و ترپن‌ های حاوی تتراهیدروکانابینول زیاد، کانابیندول و سایر کانابینوییدها است که موجب خواص روان‌گردانی محصولات گیاه کانابیس می‌شوند. روغن حشش روش‌های تهیهٔ مختلفی دارد و اغلب با استفاده از حلال‌ها مانند اتانول یا بوتان تولید می‌شود.

شکل ظاهری[ویرایش]

روغن حشیش به شکل مایع، نیمه‌جامد چسبنده (کلوئیدی) و جامد شکننده نیز دیده می‌شود که بسته به فرایند تولید و درجهٔ حرارت آن، طیف وسیعی از رنگ‌های طلایی، زرد شفاف، قهوه‌ای مایل به سبز یا قرمز و سیاه را دربر می‌گیرد.

شیوهٔ مصرف[ویرایش]

روغن حشیش معمولاً به روش‌های تدخین کردن به همراه توتون یا ماری‌جوآنا و با وسیله‌های مخصوص مانند بانگ یا قُلقُلی، بخار کردن و یا از راه خوراکی مصرف می‌شود. از این ماده گاهی در پختن یا تهیهٔ کیک و بستنی و دیگر محصولات خوراکی نیز استفاده می‌شود.

میزان تتراهیدروکانابینول(THC)[ویرایش]

روغن حشیش در مقایسه با سایر محصولات کانابیس دارای میزان تی اِچ سی بسیار بیشتری است. این ماده برای نخستین بار در دهه ۱۹۷۰ کشف شد که در ابتدا میزان کانابینوییدِ تی‌اچ‌سی آن از ۱۰ تا ۳۰ درصد بوده‌است اما امروزه به دلیل استفادهٔ تهیه‌کنندگان از نژادهای مختلف و تکنیک‌های آماده‌سازی گیاه، میزان این کانابینویید افزایش چشمگیری پیدا کرده‌است. بر پایهٔ گذارشات جدید، تی‌اچ‌سی برخی از انواع روغن حشیش حتی به بیش از ۶۰ درصد می‌رسد. نمونه‌هایی که در طول یک دوره ۱۸ ساله توسط اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا در سراسر ایالات متحده گرفته شده، نشان می‌دهد که میزان تی‌اچ‌سی موجود در روغن حشیش به‌طور میانگین ۱۷٫۴ درصد افزایش داشته‌است.

تأثیرات[ویرایش]

روغن حشیش کم و بیش همان اثرات حاصل از مصرف محصولات گیاه شاه‌دانه (ماری جوانا و حشیش) را با شدت بیشتری داراست اما به نظر می‌رسد ضرر دود حاصل از آن کمتر است. کربوکسیلیک اسیدهای کانابینویید (THCA و CBDA) موجود در آن، دارای اثر آنتی‌بیوتیکی بر باکتری‌های گرم مثبت مانند استافیلوکوکوس اورئوس هستند، اما تأثیری بر باکتری‌های گرم منفی ندارند.[۱]

منع قانونی[ویرایش]

به همراه داشتن و تولید روغن حشیش در اکثر حوزه‌های قضائی کشورهای جهان غیرقانونی است. افراد ممکن است با داشتن مقدار کمی از آن به مجازات‌های سنگین مانند حبس محکوم شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. kabelik، Dr. Jan؛ Santavy، Dr. F (۲۰۱۵-۰۷-۰۱). «Hemp as a medicament» (PDF).